Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Yakamoz
Cem Yalçın BayerCem Yalçın Bayer

Yakın bir o kadar uzak

10 Haziran 2012, Pazar - 15:35
Yaşamın kıyısındayım şu anda. Ayaklarım çıplak, elimde nereden aldığımı hatırlamadığım bir dolu hatıra. Yaşamın kıyısındayım bu sabah elimde bir uçak bileti, beni götüreceği bir yer var.

Yaşamın kıyısındayım bir adım atsam içine girebileceğim bir deniz gibi önümde duruyor ama ben üstünün ıslanmasından korkan bir çocuk gibi her dalgada geri kaçıyorum, bırakamıyorum kendimi. Bir bırakabilsem ve o yaşamın kıyısında değil de içinde olabilsem, elimde biliyorum ama ıslanmaktan korkuyorum.

Nedir bana engel olan? Kendime soruyorum bu soruyu sürekli. Cevabını biliyorum ama cevabı vermekten korkuyorum. Zihnimin derinliklerinde bu cevabı verirken bile zihnim kendimden bu cevabı saklamaya, gizlemeye çalışıyor. Korkuyor. Neden korkuyor? Biliyorum ama söyleyemiyorum. Söylersem gerçek olacak ve ben buna cesaret edemiyorum. Dalgaların ıslatmasından kaçan küçük çocuk gibi aklıma bu soru her geldiğinde geri kaçıyorum.

Ne zaman cesaret edeceğim buna? Zihnim burada da bana bir oyun oynuyor ve iç sesimle, “merak etme biraz daha geçsin cesaret edeceksin. Şimdi zamanı değil” diyor. Zamanın şu an olmadığını söylüyor. Yine cesaretsizim, yine korkuyorum. Aslında zamanın o an olduğunu biliyorum ama yine geri kaçıyorum. Ya ıslanırsam diye. Oysa güneş tepemde, ve yavaş yavaş eritiyor bir buz gibi beni istesem de istemesem de karışacağım bir su olarak denize. direniyorum, direndikçe yoruluyorum.

Akıntıya karşı kürek çekiyorum her an farkında olmadan, değiştiremeyeceğim şeyler için aynı yöntemlerle aynı şeyleri yaparak sonuç alacağımı düşünüyorum, bilmiyorum ki hiçbir şey değişmeyecek böyle yaptığımda.

Bir şeyler eksik biliyorum, ama tanımlayamıyorum, adını koyamıyorum. Arıyorum hep bir yerlerde o şeyi bulmaya çalışıyorum ama hep dışarıda bulmaya çalışıyorum, oysa belki de içimde en derinlerde gizli, bulamıyorum. Bakmıyorum ki içime hep dışarıda arıyorum, ama bulamıyorum. “bir ben var benden içeri” dizeleri dudaklarımda ama bir şiirden öteye geçmiyor anlam olarak, yaşayamıyorum. “bana benden yakın, benden yabancı, içimde dolaşan gezen biri var” şarkı sözleri dilimde mırıldandığım ama anlam katamadığım kelimelerden ibaret.

Eksik gittikçe büyüyor, tüm ruhumu kaplıyor ya da ben öyle zannediyorum. İçimdeki ben yerine dışımdakileri bulmaya çalışıyorum. Hala ıslanmaktan korkuyorum. Bulursam onu, yüzleşmekten korkuyorum. Bulursam onu hayatımın alt üst olmasından çekiniyorum, Şems’in dediği gibi altının üstünden daha iyi olup olmadığını bilmeden.

Korkuyorum, kurtulamıyorum bu korkudan.adını da koyamıyorum koysam bile yalan yanlış isimler veriyorum. Çünkü tanımlarsam yüzleşeceğim, yine cesaret edemiyorum. Hayatımın ipleri benim elimde ama ben benim elimde değilmiş gibi davranıyorum, hep başkalarının o ipleri almasını istiyorum.

Korkuyorum... Islanırsam da onlar ıslattı demek için yapıyorum belki.  Hayatımın sorumluluğunu  hep başka ellere veriyorum.

Elimde bir uçak bileti yine gidiyorum, kendime doğru değil ama çok uzaklara...