Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Has Bakış
Ali HasdemirAli Hasdemir

Vakur bir dosta...

13 Ağustos 2012, Pazartesi - 21:57
Benim o bol tüylü, özgür ruhlu, vak'ur, mert ve cesur yürekli can dostum.. 

Sanırım 7 uzun yıl oldu.. 

Unutmadı, nasıl da özledim seni bilsen.. 

Beni bağışlayabilecek misin? 

Seni zarûretler nedeniyle bir de değil, tam iki kez terkeyledim..

Çok güvendiğim, sevdiğim bir dostuma emanet ederek..

Çünkü, çalışmak, ekmeğimi kazanmak, evimi geçindirmek zorundaydım.. 

Bir metropol keşmekeşinde, en değerli şeyini, özgürlüğünü yitirmeni istemedim.. 

Böyle bir özveriyi senden isteyemezdim.. 

Sen rüzgarı sever, hep kırlara doğru koşardın çünkü, başına buyruk, bağımsızca.. 

Bilemedim ki, sevdiğinin yanı olduktan sonra sen, her durumunu benimser, ortamın farketmez, her yere alışır ve mutlu olabilirdin..

Bunu akıl edemediğim için çok pişmanım şimdi.. 

Seni, bir başka sevenine emanet ederek de olsa dostsuz bıraktığım için bilsen ne mutsuz oldum sonradan.. 

Üzerinde oluşan en büyük travma olduğunu bile bile.. 

Senin depresyona gireceğinin de farkındalığındayken bu kötülüğü nasıl yapabildim sana? 

Yaşamın çok zalim bir sürecine denk geldik sanırım, sadık dostum, affet..! 

İnsanoğlunun en çiğ huyu ortaya çıktı, ahde vefasızlık, bencillik gösterdim ve seni benden, beni ise senden mahrum kıldım.. 

Ve işte seni gerçekten ebediyyen kaybettim dostum.. 

Vicdanen öylesine rahatsızım ki..

Şu an yaşıyor musun? 

Onu bile bilmiyorum.. 

Hayatta olmanı çok isterdim, yaklaşık 11 yaşında olmalıydın şu an.. 

Eğer artık yaşamıyorsan, ölü bedenini bile göstermediysen, bu bile senin ne kadar asil bir dost olduğunu gösterir.. 

Sen üzülebilirsin, ama sahiplendiğin insanları üzmezsin, asla, değil mi dostum? 

Sen insandan güçlü, çok zeki ve çok özeldin..

Gözlerinle iletişim kurar, herşeyi o gözlerden okur, tehlikenin de sevginin de havadaki kokusunu alırdın.. 

Seni asla unutmayacağım..

Dostum. 

*** 

İnsan ya da hayvan, her zaman bir mazlumun ölümü kederlendirir, bilir misiniz? 

Hele hele o tanıyıp bir şeyleri paylaştığınız sadık bir dost ise..

Bir hayvanın dostluğu, insanoğlu insan olduğunu hiç unutmayan birinin hayatındaki bir çok örtüyü çekip kaldırır, gerçeği örten pek çok perdeyi aralar bilir misiniz? 

Hayvan dostluğu, insanın kendi özüne doğru uzandığı, en doğalını yaşadığı bir yolculuktur, bilir misiniz? 

İlk olarak bu duyguyu tâ çocuklukta tattım..

Keşke mümkün olabilseydi, sadık dostlarım hiç ölmeseydi ve ben hep çocuk kalabilseydim... 


Esen kalınız..