Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Doğal
Kamil TezgelKamil Tezgel

Üç, dört, beş...

14 Ocak 2013, Pazartesi - 13:52
Sabah kalkarsın akşamın alkol kalıntıları bütün bünyenden kesif bir koku olarak dışarıya buram buram salgılanır.Sanki sabah kapılarını açan bir meyhane gibidir  o senden gelen kokular,saç baş perişan,pijaman kıçının yarısında kalkarsın yataktan...
Bakarsın önce boş gözlerle sağa sola ,silersin gözlerinin çapaklarını...
Dilinin pasından tat alma duygunu yitirmişsindir,’’hadi ya , off be abi çok içtik ulan akşam yine’’ diye geçersin aynanın karşısına hesaplaşırsın kendin ile..Kim bilir kaç kez daha yapmışındır bu hesaplaşmayı..

Sonra tutarsın tuvaletin yolunu...
İşersin ha yere,ha klozet kapağına ha klozete işersin işte bir yerlere...
Bu döngü kimbilir kaç kez tekrarlanmıştır...
Düşünürsün nedenleri(ni),niçinleri(ni)..
O an anlarsın,artık iki kere iki dört değildir..siyah artık siyah değildir ve hatta artık ‘’İnsanların İki Yüzlü’’ olmadığını anlarsın..üç,dört,beş... daha daha da çok yüzlü olduklarını anlarsın..
Toparlarsın kafayı,açarsın buzdolabını alırsın buz gibi soğuk su şişesini dikersin kafaya lıkır,lıkırrr . . .
Sanki köstebek yuvasına su döker gibi.

Bu arada gözüne rakı şişesine ilişir sen ona o sana bakarsın bir süre...
Seni arkandan vurmayan,satmayan,seni hep dinleyen dostuna gülerek kaparsın dolabın kapısını...
Ve akşamdan kalmanın verdiği hafif kıyak bir kafa ile çıkarsın insanların karşına.
Gülerek bakarsın onlara hep,
Gülerek,
Gülerek,
Gülerek.....