Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Sevgi Parıltısı
Niver LazogluNiver Lazoglu

Tüten dumanın bacasızlığında...

13 Ekim 2013, Pazar - 16:30
Kaç zamandır, gönül dağarcığım yüklü ...
Mevsim güz üşütür ondan mı? 
Yok, yok dört mevsim açan bir çiçek tarlasıyım, bakılmaksızın açan cinsinden...
Öylesi azgın, öylesi tuhaf, öylesi başka...
Hayat soluğunu,  deliliğin demlediği coşkudan alsa gerek...
Rüzgarın her çarpışında, ha şimdi bulut yağmur bırakır diye çiçeklenir...
Damlaların her düşüşünde, ha şimdi arındın, gönül temizlendi, diye açar yedi veren...
Sonbaharda hazan yaprağının güzelliğinde, mevsime inat çiçeklenir...
Yaza her girişinde kışı atlattın evren kendini tazeleyecek öncesi renk olsun diye açar...
Bulutun bıraktığı yağmurun damlasında göl olsun sonra deniz diye olsun diye filiz verir.  
Anlatılası masal değil gerçeklerin ışığında,  tef çalar oynayışının tınısında dem vurur gam çalışın ahtındı....
Ha açtı açacak diye güneşi beklemeksizin...
Yakılan her ağıt sonrası, yıkalan her kale sonrası, tüten dumanın bacasızlığında,, ekilmemiş ekinin başağında,  bülbülsüz,
Tek kilit vurulmamış noktasında, karanlığa inat beyaz açan gönlüm....
Ha bu arada su olmuş olmamış her gönül boğanına minnet ile...
Gönül açarım...
Anahtarsız...
Kardelen misali....