Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Bakkalda
Zahit BabaZahit Baba

Şimdi o pencere boş...

17 Aralık 2014, Çarşamba - 22:48
Baba sevgisi nedir bilmiyorum, yaşamadım çünkü. Ondan olsa gerek, etrafımdaki benden büyüklerime hep “baba” diye hitap ettim.
Çok özel ve çok büyük anlamı var benim için...
İşte kapı komşum Mehmet Özilhan”na da Mehmet Baba diye sesleniyordum.
Evet öyle çağırıyordum diyordum, malesef onuda edebiyete uğurladık.
Mekanı cennet olsun...
Mahallemizin güzel dostlarından biriydi.Tanışıklığım yıllar yıllar öncesine dayanırdı.
Yaşamının çoğu bölümünü gurbette, Almanya geçirdiğinden bizle şakalaşırken bile Almanca sözcükler kullanırdı. Çok esprili  çok şakacıydı.
Guten tag şef... İyi günler diyerek dükkana girerdi.
Camdan seyrinde gülümseyerek, el sallaması...
Temiz yüreğiyle güç verirdi.
Şimdi o pencere boş...
Mehmet Baba bizleri yetim bıraktı.
Gidenin arkasından yazmak çok zor, aslında yazacak çok ama gözyaşlarım çoktan yol aldı bile...
Rahat uyu Mehmet Baba...Sevdiklerine kavuştun.
Ben hala seni berberden gelirken verdiğin selamla aklıma yüreğime kazıdım.
Guten tag,  Mehmet Baba...
Dualarımız senle...
Allah rahmet eylesin...
Allaha emanet olun, kalın sağlıcakla...
ALLAHA EMANET OLUN.