Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Gülümse
Gülsen GürGülsen Gür

Prenses taçsız olamaz...

13 Kasım 2013, Çarşamba - 00:18
Torunum muzip muzip gülümseyerek kucağıma oturdu, cep telefonunu uzatarak '' Oku bak, babama ne gönderdim ''...
*Prenses olmam için beyaz atlı prense gerek yok, ben zaten kralın kızıyım*.
'' Nasıl olmuş ama '' dedi.
Çok güzel, tacını hiç düşürme sakın, yaşamın boyunca davranışların hep bir prenses gibi olsun '' dedim ve hepsi bir prenses olan kızları düşündüm.
xxxxx
Biz kız çocuklarına doğduğumuz gün takılır prenseslik tacı çünki babalarımız bir kraldır...
Onlar hayatımızın erkek modeli...
Hiç vaz geçemiyeceğimiz  kahramanlarımızdır...
Parçalanmış ailelerde bile az görülen baba, tüm kırgınlıklara rağmen gönül tahtında oturmaktadır özlemle...
Hele bir de cennet de ki tahtın da oturuyorsa, hasretine hasret katılır prensesin...
xxxxx
Günün birinde rüyaların prensiyle karşılaşınca...
Baba kralın taktığı taç yürek kasasına kilitlenir...
Yaşam boyunca taşınmasa da o hep yüreğin baş tacı olarak kalacaktır...
xxxxx
Prensin taktığı taç öylemi ?
Bazen sonsuz olmaya bilir ömrü...
Eğer eğreti duruyorsa başta, önce o şaşalı taşları dökülür bir bir, sonra yuvarlanıp düşer...
Prenses prensini kaybetmemek için her düşüş de yeniden takar...
Ne yazık ki o güzelim tacın artık eski ışıltısı kalmamıştır...
Değerini çoktan yitirmiştir...
Tekrar tekrar takılsa da hep düşecektir...
Israra gerek yoktur...
xxxxx
Prenses taçsız olamaz...
Eli yürek kasasına uzanır, baba kralın tacı yeniden takılır...
Tacını ister prens taksın, ister baba...
Bütün kızlar birer prensestir...
Babacığım...
Kahramanım...
Kralım...
Tacını onurla taşıyorum...