Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Gülümse
Gülsen GürGülsen Gür

Mesutum...

06 Aralık 2012, Perşembe - 23:01
Üç gündür güneşin denizin içinden yüzünü gösterdiği saatlerde sahilde yürüyüş yapıyorum.
Benim gibi yürüyen o kadar çok insan var ki...
Kimine '' merhaba '' diyorum, kimine '' günaydın ''....
Adım başı balık tutanlar....onlarıda '' rasgele '' diye selamlıyorum...
Yorulanlar sahil boyu sıra sıra banklara oturuyor....Kimileri spor aletleri ile çalışıyor....Kimileri köpeklerini gezdiriyor.....
Üç gündür herkes selamımı aldı da, banklardan birinde oturan kıyafetleri üzerine büyük,ak pak saçları tarak yüzü görmemiş yaşlı bir hanım ilk iki gün selamımı almadı.....Kendimi üzmemek için '' belkide duymamıştır '' diye düşündüm....
Bu sabah daha yüksek sesle '' Günaydın, kolay gelsin '' diye seslendim...
Kanapenin üzerinde ki büyükçe iki naylon poşetin içinde ki ekmekleri ayağının dibinde ki martılara veriyor, bir yandan da konuşuyordu onlarla....
Başını kaldırdı...gözgöze geldik.Yıllar fazlaca acımasız davranmıştı yüzünde ki çizgilerden yana....
'' Yabandansın herhal '' ? dedi....
'' Sayılmaz, annem burada yıllardır geliyorum '' dedim....
''Ne bilem, burda kimse kimseye selam vermezde '' deyip poşetleri yanına çekti....
'' Gel otur bir soluklan '' dedi....Torbalardan birini elime aldım kendime yer açmak için, kucağama koymama fırsat vermeden....'' Yooo....yere koyma içinde ekmek var günahtır '' dedi. Az sonra o ekmekleri yere martılara attı...
O kadar çoktular ki ekmek parçasını kapıp kaçıyorlar az sonra geri dönüyorlardı telaşla...
İki tanesi dikkatimi çekti, onlar hep aynı yerde duruyor, ekmeklerini bekliyorlardı.
'' Bende martıları çok severim, denizi seven dostlarımı hatırlatırlar bana '' dedim.
'' Bende hepsini çok severim de Mesutla , Hacer' in yeri ayrıdır benim için dedi.
'' Efendim....anlamadım '' değince....'' Uzun hikaye boşver üzmeyeyim sabah sabah seni....bak daha şura varya denizin ucu, orasıydı evimiz. Deprem gecesi deniz evle beraber Mesut' la Hacer' i de aldı ah keşkem bende olaydım evde....
O gün bugündür hep bu kuşları severim Mest'um, Hacer' im diye...selam yollarım onlara....onlardan selam getirirler bana.....
Beni üzmek istememişti... üzülmemek mümkünmüydü....Boğazım düğüm düğüm oldu..., Mahriyanımın hüznüne hüzün katmamak için, gözyaşlarımı yüreğime akıttım...
Daha fazla dayanamadım....'' Yarın sabah görüşürüz '' dedim....
'' Sevdim seni, çok güleçsin '' dedi....
İçimin kan ağladığını bilmiyordu....