Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Sevgi Parıltısı
Niver LazogluNiver Lazoglu

Martılar seslenmekte...

23 Mayıs 2014, Cuma - 18:35
Martılar şarkı söylüyor, karanlığı yırtarcasına...
Rüzgar, bulut dağıtıyor ışığa varmak için...
Bir kadın sessiz beklemede...
Bir erkek kendiyle dertte...
Uğultunun içinde büyük çekişmede, bilmezliğin derin serzenişinde..
Susmuşluk konuşuyor, “ey yürek duy” diye...
Hayat kısa, zamansızlığın büyük ödülünde, karanlık hükmünde gereksiz direnişte...
Aydınlık, umutsuzluğunda gidene “Dur” diyor, “dur gitme”...
Martılar ses veriyor, “Balıklar nerede”
Denizi karada yaşayanın uykusunda derin soluk alışverişinde...
Uyumayanın kalem elinde...
“Yazan niye yazar” ki böyle...
Kafa almasa. yürek belki de alır...
“Hiç vazgeçme sen” diye
Beyaz kağıt öylece teslim üstüne düşen her kelimeye....
Dünya düzenin ak ile kara arası “Ben yendim, sen yenildin” diye gereksiz sürtüşmesinde...
Yaman çelişkinin “eee yeter” diye asiliğinde, tek bir gerçeğin hiç bitmeyen hep aynı söyleminde...
Işık, sevgi, gerisi hikaye...
Anlatıyorum bilmen kaç milyon kere karanlık silinecek...
Kalemden değil, gönülden dökülen tek bir kelimeyle...
Senle başlayıp benle bitmekte...