Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Yollardan
Sarper SesliSarper Sesli

Macera mı? O zaman Namibya...

21 Haziran 2014, Cumartesi - 20:51
Macera mı? O zaman Namibya...
 
Bir ülke hayal edin. Mesela üzerinde yaşadığımız yeryüzüne pek benzemesin, içinde vahşi yaşam olsun, farklı bir bitki örtüsü olsun, yerel kabile yaşamları olsun, çok büyük olsun, zamana zaman çöl olsun ve turuncudan maviye renk cümbüşü olsun. Unutmadan geceleri de yıldızları tutabilecekmiş kadar da gökyüzüne yakın olsun.
Bu ülke NAMİBYA. Evet yanlış duymadınız. Güneyinde Güney Afrika, kuzeyinde Angola, doğusunda Botswana ve hatta Zambiya ya sınırı olan ve batısında atlantik okyanusuyla serinleyen bu muhteşem ülkeye gitmek için planlarımızı yaptık ve motorlarımızı hazırladık. Yolculuğumuz Cape Town dan başlayacak ve Namibyanın en önemli noktalarını gezerek 4.500 km sonunda tekrardan başladığımız noktada bitirecektik. 
Süpriz bir günle başladık aslında. 148 yıl sonunda Türkiyeden Güney Afrikaya gelmiş olan Türk hücum botlarından Oruç Reis’ in kaptanı ve ekibi bizi yola çıkmadan önce gemide kahvaltıya davet ettiler. Bu karşı konulamaz teklif sonrası sabah 07:00 gemide buluştuk. Yol öncesi gerçekten özlenmiş olan muhteşem kahvaltı ve keyifli sohbet sonrası iyi bir motivasyon ve enerjiyle bu nazik davet için çok teşekkür ederek iki taraflı iyi yolculuklar diledik birbirimize. Onlar hint okyanusuna biz Atlantik kıyılarına doğru ayrılarak maceralarımıza başladık…

Yaklaşık 650 km lik asfalt ve off road ağırlıklı yolculuğumuz sonrasında gün batımıyla birlikte Namibya sınırına yakın kamp bölgemize ulaştık. Bu tarz seyahatlerde özellikle işin içinde kamp varsa iş bölümü çok önem kazanır. Bir grup kamp alanını hazırlar diğer bir grup ise kampların vazgeçilmez ortamı ateş ve mangal kısmını üstlenir ve sonunda keyifli bir ortam hızla oluşur. vardıktan tam 45 dk sonra yaşam alanımız kurulmuş ve ertesi gün ve sonrası için sohbetlere başlamıştık bile. Uzun süreden sonra çadırda uyumayı özlemiş biri olarak mis gibi bir havada keyifle uyudum diyebilirim kendi adıma:)
Sabah çadırlarımızın üzerine düşen o yağmur damlalarının çıkardığı sesler havanın geçici de olsa bir süre yağmurlu olacağının habercisi gibiydi. Erkenden kampımızı topladık ve keyifli bir kahvaltı sonrası Namibya sınırına doğru yola çıktık…
Çok ülkede ve çok farklı coğrafyalarda motosiklet kullandım ama bu yol gibi eşsiz bir flora ve manzaraya sahip bir yerde kullanmadım diyebilirim. 60 km lik off road parkur hızla bitti ve inanılmaz kareler hafızalarımda kaldı…
Böyle bir coğrafyada motor kullanmak gerçekten gezinin ve ülkenin lezzetini arttırıyor… 

Sınır kapısında sadece biz vardık. Bu rotayı tercih etme nedenlerimden birisi de buydu açıkcası. Bugün gideceğimiz yer Fish River Canyon. Grand Canyon dan sonraki en büyük genişliğe sahip ikinci kanyon.
Her ülkenin her coğrafyanın beraberinde getirdiği bir takım kurallar ve uyarmasalar da bilmeniz gereken bazı dinamikler vardır. Burada da varsa yol tabelalarına toprak yol ya da asfalt farketmeksizin dikkat etmek yoksa da her an etrafta olan biteni gözlemlemeniz gerekir.  Örneğin geyik çıkabilir! Çıktı, Çakal çıkabilir! Çıktı, Sırtlan çıkabilir! Çıktı, Zebra çıkabilir! Çıktı, Zürafa çıkabilir! Çıkmadı, Fil çıkabilir Çıkmadı, vb… durumlara hazırlıklı olmakta fayda var. 
Kısacası Namibyada insan kaynaklı risk insan olmamasından dolayı yok gibi:) O yüzden daha güvendi hissedebiliyoruz kendimizi. Yol boyunca sadece ana arter geçişlerde araç görüyoruz onun dışında sadece doğa hayvan daha güzel ne olabilir ki? 
Küçüklüğümden beri gezginlerin kitaplarını okumayı çok severim. Hep şu cümle aklımdadır. “Afrikada gün bir başka batar” Evet Afrikada yaşıyorum ve her seferinde aynı heyecanı ve keyfi her seferinde hissediyorum… 
Artık son 40km miz kalmıştı ve milli park a yaklaştığımız için gün batımının önünden zıplayarak yolu geçen impalalar, bizi meraklı gözlerle izleyen zebralar anı eşsiz hale getiriyor ve sürüş keyfini unutulmaz kılıyordu. Havanın kararmasıyla birlikte daha fazla yola devam etmeme kararı alarak süpriz bir noktada kalıyoruz… 
En yakın yerleşim yerine 150 km mesafedeyiz. Güzel bir yemek sonrasında biraz dışarı çıkıyorum. İki muhteşem ortam birarada. Soğuk ama hafifçe esen rüzgarın çarptığı yüzeylerde çıkan sesle birleşen hayvan sesleri doğanın kendine özgü melodilerini eşsiz güzellikteki gökyüzüyle birleştiriyordu. Hayal etmek için gözünüzü kapatmanıza gerek olmayan bu gerçekle anla vakit geçirdikten sonra artık dinlenmek için gözleri kapatma vakti gelmişti.
Sabah güzel bir güne merhaba diyoruz artık gün sıcaklığı iyice artmaya başlamıştı. Bazen 30 dereceleri bulduğu oluyordu. Hertürlü hava koşuluna hazırlıklıydık bu yüzden sorun yoktu. Benzinlerimizi doldururken küçük bir helikopterde kaldığımız yere inerek aynı yerden benzin almak istemişti. Ülkede yakıt noktalarının ne kadar az olduğunun bir göstergesiydi bu…:) Fish River Canyon a doğru yola çıktık ve bu eşsiz kanyonda geçirdiğimiz vakit sonrasında açıkcası Dünya ya ait bir yerdemiyiz yoksa Marsta mıyız diye beni düşünceler sardı. Flora ve Fauna sı eşsiz olan bu kanyon bir çok outdoor sporun yapılmasına da imkan tanıyor. Evet biliyorum çok görülecek yer var ama burası listenin başlarında olmalı şimdiden söylüyorum bilginize…:)
Rotamızı vahşi atlar bölgesi olan kuderitz e doğru çeviriyoruz. Bugünün sonunda Atlantik okyanusunu görecektik. Yol boyunca vahşi atlarla ilgili uyarılar ve çoğu insanın alışık olmadığı sırtlan çıkabilir tabelaları başlamıştı…
Namib çölünün başlangıcı olan bu bölgede yol kenarları devasa kum tepeleriyle görsel bir şov yaparken, rüzgarın etkisiyle kumlar yolu süpürüyor ve geçtiğiniz yol üzerinde kum biriktirmeye başlıyordu. En çok gördüğümüz uyarılar. Wind (Rüzgar), Sand (Kum) ve vahşi hayvanlarınkiydi… 
Luderitz küçük bir liman şehri ve buraya gidildiğinde istakoz ve istiridye severleri hoş süprizler bekliyor olabilir..:) Buraya gelmemizdeki nedenlerden birisi ise Ghost Town (Hayalet kasaba) 1900 lerin başında elmas aramak için kurulan bu kasaba 1954 e kadar bir şekilde kum fırtınalarıyla başa çıkabilmiş ama sonrasında elmas arama işi de bitince terkedilmiş. Şuan bir kısmı kumlar altında kalmış olan bu kasabaya sabah erken saatlerde gelip ziyaret ediyoruz. Gerçekten doğru isim konmuş. Kendinizi o döneme ait bir film karesinin içinde hissedebilirsiniz kolaylıkla…
Yollar uzun ve zorlu bugün benzin ve namibyanın en iyi elmalı tartını yiyeceğimiz Helmeringhausen de durup Namib çölünün göbeği olan Sossusvlei ye doğru uzun bir sürüş gerçekleştiricez. 
Namibyada zemin koşulları çok değişken çölde olduğunuz için gideceğiniz güzergahtaki kum miktarı sürekli değişken olabiliyor. Yol bize kendini göstermeye başladı ve kum miktarı git gide artmaya başladı. Esas süprizin bizi nerede bulacağını biliyordum açıkcası. Soussvlei ye son 240 km tabelasını gördüğümüzde güzergah farklı bir yola dönüyordu. hızımız gayet iyiydi ve yolun keyfini çıkartıyorduk… Sonra yol biranda derin kuma dönüştü artık süratimiz baya düşmüştü sürekli saplanan motorlar ve onlarla boğuşan bizler havanında kararmasıyla birlikte sık sık molalar vererek yola devam ediyorduk… Saat 21:00 evet hala yoldayız. Tüm eşyalarımızla birlikte çok ağırlaşan motorlarımızı kumda kullanmak kolay değildi. Ama işin keyfi ve ruhu o anda ortaya çıkıyor işte. Bir süre sonra motorumu kenara çekiyorum ve mola zamanı. Biltonglar (kuru et) ve kuruyemişler çıkıyor ve sohbet etmeye başlıyoruz derken son 350 km dir ne bir araç ne de bir insan görmediğimizi hatırlıyor ve diyoruz ki şuan Namibyada doğanın ortasında muhteşem keyifli bir gecede mis gibi kokan bir doğada sürüş yapıyoruz bundan daha zevkli başka bir şey olmasını düşünemezdik. Gerçekten rotamızın en zorlu kısmını geride bırakmak üzereydik. Grubun kopmaması için bir yerde duruyorum ve kontağı kapatıyorum! İşte o anda hiç beklenmeyen bir durum daha kendini gösteriyor. Sırtlan ki Afrikada safariler de bile kolay görülmez o sırada hızlıca önümden geçerek karanlıkta kayboluyor… Bu gerçekten ödül gibi bir andı diyebilirim. içimden Afrikayı seviyorum diyerek yola devam ediyoruz.
Artık kalacağımız yere gelmiştik ve bu noktaa 2 gün kalıcaktık. Çünkü ertesi gün Atacama çölünden sonraki en büyük çöl olan Namib çölünü gezecek dead valley i görücektik…Çok yorulmuştuk ama gerçekten çok iyi bir performans çıkartmıştık. 
Sevdiğim bir söylem vardır seyahatlerle ilgili; Seyahat sırasında süprizler yaşamıyorsanız döndüğünüzde anlatacak bir hikayeniz yoktur der.
Özellikle bu geceden sonra bizim anlatacak çok hikayemiz vardı…:)

Bu yorgunluğun üzerine sabah çok erken 5 te kalktık kahvaltı ve 4×4 aracımıza binerek dead valley e doğru yola çıktık. 
Bu bölge gerçekten sizi başka bir Dünyaya ya alıp götürüyor, büyüleyici bir yer gerçekten. Benim ikinci gelişim olmasına rağmen 10 kere daha gitsem aynı hissi yaşarım gibi geliyor. Muhteşem turuncu kum tepelerinin ortasında ilerlerken 7 nolu tepeye tırmanmak için duruyoruz. 
Ayakkabılar çıkıyor ve tırmanış başlıyor. Güneş çok yükselmeen çıkmak gerekiyor yoksa o enerjiyi bulamayabilirsiniz kendinizde sıcaktan dolayı. Esas keyifli kısım iniş. Dik yamacından aşağı kahkahalar atarak koşaruz bir yandan da kendimizi kameraya kaydetmeye çalışıyoruz, düşüyoruz kalkıyoruz çocuk gibi Namib çölünün keyfini çıkarıyoruz…
Bir sonraki rota Dead Valley (Ölü vadi) burayı gördüken sonra neden ölü vadi dendiğini anlıyorsunuz. Kum tepeleriyle çevrili büyük bir alanın ortasında çatlak kurumuş bir toprak üzerinde ölmüş ağaç gövdelerini görünce verilen isimle bütünleşiyor ortam…Bir süre dağılıp dolaşıyoruz içeride sonrasında da artık otelimize dönüp dinleme zamanı geliyor.
Çöl ortasındaki o dinginlik tüm yorgunluğumuzu alıyor. Afrika müzükleri ve dansıyla bütünleşen ortam içerisinde keyifli bir akşam yemeği ve ertesi gün için hazırlıklar sonrasında planlanan şekilde bir başka sahil kasabası olan Swakopmund a doğru yola çıkacağız…

Sabah erkenden tümüyle off road sürüş gerçekleştireceğimiz 350 km lik yola başlamıştık. çok erken saatlerda hayvanlar yolda olduğu için yavaş ilerliyorduk. Önümüzden Springbok sürüleri sağlı sollu zıplayarak geçerken bizlere seyri keyifli bir atmosfer yaratıyorlardı. 110 km sonra Namibyanın en popüler noktalarından birisi olan Solitaire e geliyoruz. Motorlarımıza benzin. Kendimize elmalı tart ve kahve alıyor biraz keyif yapıyoruz. Burası gerçekten Namibya ya yolu düşen herkesin durduğu bir yer. Sabah benzincide karşılaştığımız Dünyayı gezen Avusturalyalı motorcuyla tekrar karşılaşıyoruz ve sohbetimize ortak oluyor. 2 Yıl boyunca tek başına Dünyayı gezmek için yollara düşmüş…
Yollarda olmanın en güzel taraflarından birisi de sizin gibi yollarda olanlarla sürekli karşılaşıyor, yeni insanlar tanıyor ve yeni hikayeler duyuyor olmak.
Molamızın ardından yolcu yolunda gerek diyerek tekerlerimizi döndürüyoruz. Zaman zaman kum zeminle karşılaşmlarımız başlıyor tekrardan. Güzergahımız üzerinde 2 tane çok güzel pass geçicez bugün derken birinde druyorum. Yanımızda taşıdığımız sıcak kahvelerimizden yudunladıktan sonra tekrar yola devam ediyoruz. Bu yol zaman zaman uzun ama eğimi ters olan virajlarla dolu o yüzden dikkatli olmak gerekiyor. 10 km sonra yolun kenarında kısa bir süre önce takla atmış bir araç görüyorum ve duruyoruz hemen. İçerisindeki aile daha yeni çıkmışlar, neyseki herkes iyi. İsveçten tatile gelmişler ve Namibya yı geziyorlarmış. Bizden arabayı düzeltmemizi istediler. Yan duran aracı başkalarının da yardımıyla düzelttik ve istenilen yardım sonrasında yola devam ettik. 
Her km sinde kokuların değiştiği, renklerin farklılaştığı ve coğrafyanın değiştiği bu yollarda motosiklet kullanmak gerçekten bir motorcu için çok tatmin edici bir o kadar da özeldi… 
Artık Swakopmunda 37 km kala en özel manzaralı yollardan olan birisi başlamıştı. Manzarayı görmeden kokudan tahmin edebiliyordum. Dev kum tepeleri sağlı sollu yolları çevrelemişken rüzgarla birlikte burnuma yosun kokusu gelmeye başlamıştı. Kuzeye döndüğümüz andan itibaren sol tarafımız Atlantik okyanusu sağ tarafımız Namib çölü şeklinde bizlere şov yapıyordu sanki. Bunun üzerine gün batımını da ekleyince zorlu yol bizi ödüllendiriyordu adeta. 
Ertesi gün off günümüz hem motorların bakımını yapmak gerekiyordu hemde yapılacak bir çok aktivite vardı. Cengiz, Sinan ve Lori 10.000 feet ten sky diving yapmak için ayrıldılar. Mirgün ve Erdil de bisikletle şehri gezmeye karar verdiler. Bende motorların eksklerini tamamlayınca bisiklete atladığım gibi bu keyifli kasabayı gezmeye koyuldum. Daha önceki gelişimde ben de atlamıştım 10.000 feet ten ve görsel kalite olarak daha iyi bir nokta olduğunu zannetmiyorum Dünyada… 
Aslında bir yandan da dönüş yolumuza başkent Windhoek tan sonra asfalt olarak devam edecektik. Off road kısım bitmişti. Uzn bir yol olacağı kesin ama artık Güney Afrikaya dönme vakti gelmişti. Her keyifli seyahatin sonu vardır ve bitmesine yakın planlar yapılır.
Ne kadar iyi ifade edebildim Namibya yı bilmiyorum ama her şekilde bu ülkeden biraz zaman çalmayı unutmayın, hayatınızın bir aralığında…
Afrikadan Sevgiler – Sarper SESLİ