Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Sevgi Parıltısı
Niver LazogluNiver Lazoglu

Kör idim, göz görürken...

04 Eylül 2012, Salı - 02:49
Kendimden  yola çıktım, kendimi kendimde ararken buldum... Kulak verdim suya...
Kendinden bil beni, kendin gibi dedi...
Biriz...
Dinledim rüzgarın uğultusunda,
Dinledim denizin dalgasında,
Sordum, evrene...
Gönülün gözünü aç dedi...
Gönül gözüyle gör dedi...
Baktım ışıl ışıl parlayan sevgi taşan gönlü...
Kaplamış tüm yüreği,
Akan suyun berraklığında, temiz saflığında biriktirmiş beni ben gibi...
Dil lal olmuş, susmuş bağırmış çığlığı yükselmiş en derininden...
Direnmiş, düne
Direnmiş, sevgisizliğe,
Direnmiş, göz görmemiş, dil bilmemiş, kulak duymamış...
Beklemiş, derviş misali, devrin devrimsiz akışında...
Su, susamış ateşin koruna...
Ateş alev alev kendi kendini kendinde arayışında...
Su,dere tepe, gün gece, demeden seslenmiş gönül telinden sessiz sesiz...
Hamuş...
Ateş,rüzgarın şarkı uğultusunda gürültünün efkarında kayıptayken...
Şarkılar sunmuş, gönül telinin bestekarından duy olsun diye ateşe...
Ateş yanmakta, boş boş yere...
Sıcağın en sıcağında, rüzgar isini silmiş, bulutun yağmurunda suyla tanışmış...
Su damla damla
Ardı çağlayan
Ateş suda
Su ateşte
Gönül gözünün, perde arayılışında
Kulak pasının silinişinde
Dilin destansı akışında...
Kör idim, göz görürken, lal idim dilim laf tüketirken, sağırdım kulak duyarken...
Yürek gözünü açan suyun sevgi kilidini buluncaya dek...
Göz gördü, kulak duydu, ağız konuştu...
Suya kavuşunca...
Dünya alem, alem tek bir kelam...
Gönlü ile sevgi dileyene...
Yüce yaradana sevgi ışığıyla karanlık aydınlatana...
Sonsuz minnet,,,