Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Yollardan
Sarper SesliSarper Sesli

Kenya"nın masalsı çocukları...

30 Mart 2012, Cuma - 19:23
Öyle alçak bir kapıdır ki açlık, geçilmesi zaruri oldu mu, insan artık ne kadar büyükse, o kadar çok eğilir.
Victor Hugo...

AFRİKA; Büyük, gösterişli, eşsiz, renkli hatta yüzlerce farklı kültürü ve dili içerisinde yaşatan ve belkide çok büyük olduğu için bir o kadar da eğilmek zorunda kalan ve hala belini doğrultmaya çalışan bir kıtanın çocuklarıyla birlikteydik...
Sevgili dostum Mustafa Arıkan ile birlikte Ocak ayı içerisinde gönüllü olarak uluslararası bir eğitim projesinde çalışmak üzere Kenya da buluştuk.  Gideceğimiz bölge Tanzanya sınırına 80 km mesafede olan Maasai bölgesiydi. Belki de çoğunuzun duymuş olduğu Maasai yerlilerinin yaşadığı bu köye 2 kişilik nüfus daha eklenmişti. Deneyim ve bilgilerimizi paylaşacağımızı okul Nkoile ilk öğretim okulu ise 290 öğrenci, 8 öğretmen ve 1 müdürden oluşuyordu.
Genel yaşam koşulları alışılmışın fazla dışındaydı, elektrik yok, su yok, tuvalet yok, sıtma riskinin yüksek olduğu ve hijyen olmayan ortamlardan kaynaklı bir takım hastalıkların bulunduğu bu ortamı yadırgamış mıydık? Kesinlikle HAYIR. Her şekilde hazırlıklıydık çünkü. Bizi evinde ağarlayacak olan ailemizle tanıştık, Margret, Eddah ve en küçük üye Moses.  Bize alışmaları 3 günü bulsa da sonrasında yıllardır beraber yaşıyormuşuz gibi bağlanmıştık birbirimize.
Okul günü geldi...
Margret bizi okul müdürüyle tanıştırmıştı ve ders planı yapmaya başladığımızda merak ederek okulda hangi derslerin öğretildiğini sorduk ve aldığımız cevap içerisinde sadece 4 ders vardı. (Matematik, Fizik, Fen, İngilizce) Bu konuşma sonrası mustafayla birbirimize bakıp çocuklarla paylaşacağımız ders planını ve konularını konuşmadan belirlemiştik bile.  Müdürün odasından çıktık ve kısa bir konuşmadan sonra kararımızı netleştirdik. Coğrafya neden mi? Bu muhteşem renkli kıtanın değerlerini ne kadar biliyor ve ne kadar öğrenmişti bu çocuklar, okul kapısından kafanızı uzattığınızda Afrika kıtasının en yüksek dağı olan Klimanjaro yu görüyorlar ama biliyorlar mıydı ismini? Afrikanın 5 büyük hayvanı olan Fil, Buffalo, Leopar, Aslan ve Gergedan dan haberdarlar mıydı acaba? Bizim kadar meraklılar mıydı bu konulara gerçekten bilmek istiyorlar mıydı derken... Planımızı yaptık ve ilk sınıfımızda öğrencilerle başbaşa kaldık.
Swahilicenin o içten merhabası “jambo” ile tanıştık. Pırıl pırıl gözleriyle enerji saçan, ilk etapta çekingen, çok konuşmayı tercih etmeyen fakat tereddütlü beden dilleriyle iletişimi zorlayan birbirinden güzel bu çocuklar Afrikanın Masaai çocuklarıydı...


Bu çocuklarla vakit geçirmek bizi de onları da çok mutlu ediyordu... Yaşadıkları topraklar hakkında onlara kimse bir şey öğretmemişti, Kenyanın komşularından birisini İspanya olarak biliyor, Klimanjaro nun ismini bilmiyor, deniz ve kara hayvanlarını birbirine karıştırıyorlardı. Bu tabii ki de onların bilgisizliğiyle ilgili değil bu bilgilerin asla onlara öğretilmemesiyle ilgiliydi...Ve ne kadar doğru bir ders seçtiğimizin bir kere daha farkına varmıştık...
En sevdiğim derslerden biriydi benim de.  Coğrafya küçücük sıralarda büyük hayaller kurduran, ismini bile duyduğumda heyecanlandığım, Farklı coğrafyaları gezdiğim kültürleri tanıdığım her parçasından zaman çaldığım bir ders değil 40 dk lık bir kısa film di sanki benim için...
Her şey in farklı olduğu bu kültürde bizlerde yeni şeyler öğreniyorduk elbette. Öğrenci velileri mızrak ve tradisyonel kıyafetleriyle okula geldiğinde sınıfta konuştuğumuz konular gerçek hayatla birbirini tamamlıyordu...
Masaai aile kültüründe çocuklar hiçbir zaman bir konuyla ilgili söz sahibi olamıyorlar. Bizdeki gibi  fiziksel sevgi dokunuşları aile içerisinde maalesef olmuyordu.  Bu yüzden içlerine kapanık, sevgiye aç bu çocuklar a yapılmaması gerekenleri Afrika da yaşadığım süreç içerisinde öğrenmiştim zaten. Çocuk her yer de çocuk evet ama kurallar ve kültürler her yerde aynı değil maalesef; Unutulmaması gereken en önemli şey. Yaşanılan bölge ve kültür kurallarına saygılı olmak ve bir çocuğun sizden sonra ulaşamayacağı şeyleri onlarla paylaşmak, yapılacak en büyük kötülüklerden birisiydi...
Bize göre zor hayatları vardı ama onlar memnundu bu hayatlardan, özellikle yeni bir şeyler öğrendiklerinde, onlarla vakit geçirildiğinde ve ellerine bir futbol topu verdiğinizde.  İlk zamanlar kimse soru cevaplamazken 1 hafta sonrasında sınıfta soru yanıtlamak için herkes tahtaya hücum ediyor ve sohbet gürültüleri atıyordu.
Bizler için hiç istemesek de geri dönüş zamanı gelmişti belki ama Masaai çocukları her öğlen mısır ve fasulye yemeğe devam edecek, Afrikanın vahşi doğasında hayatta kalmaya çalışacak ve hala küçücük elleriyle tuttuğu jileti kullanarak kalemlerini açmaya devam edecekti...
Ashante Rafikis...
Sarper SESLİ
Not: Bu proje sırasında çektiğimiz tüm görüntüler sevgili Mustafa Arıkan tarafından montajlanmıştır. İsteyenler aşağıdaki link üzerinden izleyebilirler...
FACES...
http://vimeo.com/36485115