Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Marangoz
Vural EnginVural Engin

II. Dem...

06 Mart 2013, Çarşamba - 18:37
Usta durgun bir göl gibiydi
İnce dudaklarının arasından konuşurken
Sanki dişlerinin arasında
Cam kırıklarıyla yaşardı
Gözlerini kapatıp şiir okurken
Sanki okumazdı yaşardı.

Usta bir kadına aşıktı
Hani kafasını kessen
Bir damla kanı akmazdı
Hiçbir paslı bıçak
Böylesine acıtarak batmazdı

Örselenmiş yüreğinde
Belli ki sadece geçmişi yaşardı
Sanki bir müzikalden arta kalan
Bir kırık kemandı
Usta konuşunca kelimelere büyü yapan
Bir büyük şiirbazdı…

Sordum tekrar Usta’ya
Peki şiir nedir, diye…

Usta’nın alnında derin çatlaklar oluştu
Ateşi karıştırıp bir cigara yaktı
Başkalarında olmayan bir şeyin
Sende olduğuna inanıyorsan evlat
Şiir yaz! Dedi

Şiir,
Şairin çektiği çilenin ağıtıdır
Figan makamında.

Bıçak sırtı kül rengi bir yalnızlıktır
Masumiyetini kaybetmiş kent sokaklarında.

Şiir
Bir martının çığlığa duruşudur
Sabah ezanında
Saba makamında.

Şiir
Bir kartpostaldır
İki sevgilinin ağladığı
Bir istasyonda
Bir tren kalkışında.

Şiir
Bir nevroz nöbetidir
Ucuz bir ampulün yandığı
Camları dışarıdan sürgülü
Tek kişilik
Bir hastane odasında!

Şiir bir yolculuktur
Sondan başa yapılan
Şiir yağmurdur
Kar yağışıdır
Bir, Mayıs gününde sonbahar
Bir, Eylül akşamında ilkbahar
Bir mavi gecede
Kurşun rengi bir intihar…

Şiir bir sinestezidir
Şair duyguları renk görür
Aşk mavidir
Ayrılık sarı
Geceyse alabildiğine eflatun…

Usta şiirin efendisiydi!

Sonra Usta sustu
Ben de sustum
Bir şiirdi yaşadığımız….

vural engin(Gözyaşı Ülkesi-II.DEM)