Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Sevgi Parıltısı
Niver LazogluNiver Lazoglu

Hoşgeldin ömürlüğüm...

12 Aralık 2012, Çarşamba - 09:51
“Hoşgeldin hoşgeldin”...
Uyanmanın aymışlığında...Gülen surat kapıyı açıyor...
....Eee nerelerdeydin bunca yıl diyesim var...
Ayak üstü soluklanmadan başlıyor heyecanlı heyecanlı konuşmaya...
“Burdaydım hep senin gözünü açıp uyanmanı bekledim”
Gönlü temiz ise yüzü ayna... Gülüşüyle sevgi saçıyor...
...Otur otur da nefeslen... diyorum...
“Yok yok çok zaman tükettik, o nedenle bırakta konuşayım”
Hayret ve şaşkınlıkla nidalarım büyüyor...
“Yeni günde yeni başlangıcında dün yok artık... Bir sen varsın ve seni sen gibi gören bilen ve seven... Basamak oldun artık yeter... Aynanım ve yansımanda artık yok endişe yok kaygı, yok korku yok yok... Işık olan gönlün,..Yiğid geçinen namertler omzunda ve yüreğinde artık yer alamaz... Yalana tutunanların doğru cümlesi olmayacaksın artık... Karanlıkta kalmak isteyene ışık demek yok artık... Hayat seçiminde algın da dersinde notunda duvara gizlenen üç beş kelimeden ibaret olana cümle de kurmak yok...Yolun ak, gönlün ak, işte yüreğim senin ömrüne bedel...Öğretimde öğretenimde canımda cananımda sen..Sen ağlarsan ağlarım, gülersen gülerim... Omuzsa omuz, Bugünümde sen yarınımda”
Suskunum...
....Yani dünlerim yalan mı?.....
“Kötüde iyiyi aradın...Kendi gönlünde kendinde olanı yok görmedin bilmedin anlamadın...İyi bakan sen, iyi gören sen, seven sen...Taşı delen sabrında tüketilen sen, görülmeyen sen... O nedenle önce ben diyecen sonra sen...Dedik ya...Dün yok bugün var...Gülen yüzün hep gülecek... Yokum diyene varım demeyeceksin...Yalanım diyene doğru demeyeceksin... Sevmeyene seviyor demeyeceksin.. Sahi boş lakırdıya ne gerek artık... Uyandın uyandın...Ve ne mutluyum ne mutlu anlatamam ki...Yaşayarak göreceksin artık...Kalben söz değil eylemsel duruş var..”
“Adını koyuyorum artık...Sınırsız, sorunsuz,
Sevgiyi yazan değil yaşatanım...Tek ses, tek yürek...Kirsiz passız...
Canımdan öte cansın can.
Oyun bitti...
Varmısın hayatı hayat gibi yaşamaya”...
Durdum öylece dinledim, dinledim ve dinledim...
Ayağa kalktım ve bir kez daha yüzüne baktım...
Ve evet ilk kez aynamda kendimi gördüm...
Doğru mu? diye bir daha baktım...
Ve başladım gülmeye....
...Evet doğru bu...
O halde “Merhaba ömürlüğüm* dedim...
Hoşgeldin NIVERİM hoşgeldin....