Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Bakkalda
Zahit BabaZahit Baba

Hiç bitmeyen özleme...

28 Mayıs 2013, Salı - 00:03
Dün bir dostla bir arada idik, ordan burdan sohbetler sonrası vedalaşlaşmaya sırasında sarıldık...
Bana ne dedi biliyormusunuz?
“Zahit Abi, aynı babam gibi mis gibi kokuyorsun” dedi.
Öyle bir duygulandım ki anlatamam.
Sonrası kendime döndüm, babam olsaydı, beni bu kadar sever, bu kadar koklardı, böylesi bir sevgiye hasretliğimdenmidir, bu kokuyu bilmem.
Babanın nasıl koktuğunu,
Dost mekandan ayrıldıktan sonra, bir ağlama tuttu beni ki sormayın gitsin.
Oysa kolay kolay da ağlayan biri değilimdir.
Baba ve annenin yeri çok başka bir durum diye düşündüm.
Babasız büyümüş biri olarak, zaman zaman hayatta yokluğu beni yokluyor sanırım.  Yaşasaydı da babam, sırtımda taşısaydım, diyorum.
Yaşamak lazımmış, yaşamak.
Duygusallaştım anlayacağınız, daha fazla yazarsam daha çok ağlarım sanki...

Allaha emanet olun...