Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Sevgi Parıltısı
Niver LazogluNiver Lazoglu

Hayatı öğretenlere teşekkürümle...

24 Kasım 2014, Pazartesi - 00:06
Bazı bazı yaş almalar yeni öğretileriyle mutlu kılıyor...
Acıyı yaşıya yaşıya mutluluğu öğrendim...
Sevilmeden sevmeyi öğrendim...
Yalnızlığımda çokluğu öğrendim...
Her adım, her yol alış yeni yeni dersleriyle büyüttü. Duvara asılan sınav notlarıyla farklı boyutlarıyla hayat okulunun tembel öğrencisi oldum...
Öğrenmenin kıymetini öğretenler büyütüyor sanırım...Günden düne bakışımda eğitenler öğretenler ne çok olmuş...
Hepimiz geçtiği okul sıralarında ilk okul öğretmenin ismi Sevgiydi,  bana okulu sevdirdi...
Lise döneminde fen bölümü öğrencisiydim, edabiyat hocam Kamil Bey, her yazılı sınavında verdiği not 80 nin üzerine hiç çıkmadı...
Olana bitene fazla kabul veren yüreğim, çok sevdiği bu derste neden bir türlü tam puan alamadığını ilk kez sorguladı...
“Hocam nerde ne hata yapıyor, neden bir türlü 100 alamadım” diye ıkına sıkına sordum...
Yanıt başka bir öğreti olarak yüreğe kazınmış olsa ki bu gün hayatımın en özeli haline dönüştü...
“Bu kadar iyi bir öğrenciyken, edabıyat bölümünde değil de fen bölümünü tercih etmenden ötürü...Kendi ölçütümde bir sitem, bir ceza...Yoksa yazılı kağıdıının asıl ederi 100. Umarım hayat seçiminde doğru yerde doğru zamanda olur...Bir gün yazdıklarını okumanın temel taşı olmak arzusunda hiç unutmayacağım”...
Şimdilerde nerelerdedir bilmem ama  yolculuğumun mihank taşlarını döşerken ışık olan öğretenlerim hep bende kaldı....
Tüm baskılara rağmen  gazeteci yazar olmak hayalimi gerçeğe dönüştürme niyetinde hep omuz veren şimdi çok uzaklarda olan halamın öğretisiydi...
“Yılma istediğine kavuşmak adına koş” sözleriyle fener oldu..
Üniversite sıralarımın en özel öğreteniyse nurlar içinde olsun Ünsal Oskay hocamdı...
Felsefik bakışı yüzeysellikten uzak derini görmeyi öğretti...
Gezeteciliği ise öğretenim nurlar içinde olsun Abdullah Aksak,
İsimleri tek tek saysam sayfalar yetmez...
Genelinde ise dost olmadan dost gibi duranlar gerçek arkadaşlığı öğretti...
İyi olmadan iyi gözükenler iyi olmayı...
Dinlemelerim konuşmayı, bilmelerim hiç bilmediğimi,
Gitmeler, hiç gitmemeyi...
Umut ışığımı hep söndürenler ise karanlıkta ışık olmayı...
Okumalarım yazmayı, öğretti...
Kimbilir daha kimler neler neler öğretecek...
Diyeceğim o ki, hayatı öğretenlere kurban...

Teşekkür az kalır, minnet ile anıyorum hayat kahramanlarımı...
Ve herkesin gününü kutluyorum...