Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Bakkalda
Zahit BabaZahit Baba

Hayat çok garip...

18 Eylül 2013, Çarşamba - 22:57
Şimdiki zaman...
Nereden, nereye geldik.
Yaşamak insanca düşünenler için çok zorlaştı.
Şöyle bir seyirdeyim... İnsanlığa dair yaşam belirtisi çok az.. Kismesin yüzü gülmüyor... Öncelik kandırmakla ilintili...Ardından ise 
kandırmacalar. 
Kendimi hep bu olaylardan ve gördüklerimden geri çektim.
Fakat kaçacak yer kalmadı, arkam duvar.
Bunların bazılarına tanıklık etmişliğimden olsa gerek, ikna ettim doğru yola geçişi için. 
Bir kısmında başarı olabildim. Diğerleri çok sorunlu sanırım, başa çıkamadım. 
Olayın temelinde yatan gerçek ise aile kavramında düğümleniyor. 
Aile ortamında sunulan huzur ve güven insanlığı devam ettiriyor. 
Çocuklarımıza son model telefon alarak onları başımızdan uzaklaştırmak veya tatile göndererek sorunlarını çözmüyoruz.
Konuşmalıyız, dinlemeliyiz, anlamalıyız. 
Hiç olmazsa aklı başına gelene dek, onları korumak, kollamak, gerekiyor.  Her türlü özel yaşamınızdan fedakarlık etmelisiniz.
O kadar uygunsuz davranışlara şahit oluyorum ki, şaşırıyorum.
Anne babalar da çocuklarda o davranışların yanlış olduğunu biliyor, ancak anne baba da aynısı yapınca, çocuğunda önü açılıyor.
Sevgi, en önemli boyut sanırım. 
Sevgi verilmeyince, sonuç yanlışa kaçıyor. 
Nişantaşın daki bakkalımda, ara sıra yemek yaparım. Elbette hep birlikte yeriz ve herkes çok çok beğenir. Bu yemeği yaparken bile içine sevgi koyacaksın. Ama bu bakkalda satılmıyor.  En azından ben hiç satmadım.  20 yıllık esnakflık hayatımda gördüğüm, duyduğum,yaşadığım süreçte. 
Şimdi bakıyorum, işten güçtenmidir bilinmez, çocuklara kahvaltı dahi yapılmıyor, hadi git dışarda yap deniyor. 
O evlattan ne beklersin...
Artık yaşlanınca da sana bakmasını bekleme. Çünkü sen annelik, babalık yapmadın ki.. 
Şimdi çocuklar sokakta, evde ise bilgisayar başında.  İyi de sokakta çoçuk yetişmiyor ki. 
Güven vermiyorsan, nasıl olsa herşeyi bilgisayardan alıyorlar ki. 
Bir arkadaşım oğlunun içki şişesi kaybolmuş.., Evlat,  "babasına niye içtiniz" diye çıkışmış. Ardından aynı sorgu anneye... Sonrası içkinin yeri bulunuyor... Ama evlattan bir özür yok. Baba bunları aktarırken, hüngür hüngür ağlıyor. 
Kırılıyor baba oğluna...
İşte hayat böylesi nankörlük içinde...Elde değil üzülüyoruz. 
Çok şükür her evlat böyle değil. 
Ama bende arkadaşımla birlikte ağladım. Verilen emeğe, zamana, minnet duymak lazım. Garip değil mi, garip. 
Umarım o evlat yaptığı hatayı anlar ve özür diler babasından.  Evlatları anladığımız gibi evlatlarda bizi anlamalı. Baba baba gibi olmalı, evlatta evlat gibi durmalı. 
Sevgi ve sevgi ve sevgi. Çok önemli çok 
Kimseler ağlamasın ve gülsün. 
Allaha emanet olun...