Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Doğal
Kamil TezgelKamil Tezgel

Görmedik ki...

04 Kasım 2012, Pazar - 00:21
Yine bir akşamüstü
Kasım ayının kasvetimidir  nedir bilinmez,
Keyfimin ; açık olan kapı,pencere,merdiven boşluğu ne bulduysa kaçtığı bir akşam üstü..
Ve böyle zamanlarda yaptığım gibi doğru kaçış alanım olan Kadıköy Çarsıda Mercan’da aldım soluğu.
Sanki  başka  bir şey  yaptığım varmış gibi..

Oturdum sokaktaki boş bir masaya ..
Amaç kafam dağılsın beklediğim arkadaşım gelene kadar..
Hemen  yan masada oturan iki kişiye afiyetler olsun dedim gülerek onlar da dönüp bana baktılar...
Sadece  baktılar boş gözler ile...
Tabi ki sinirlendim..olmayan keyfimin kalan nokta kadar kısmı yerlere döküldü yuvarlandı gitti o anda.
Söyledim bir  tane bira Sadettin beye..ama ne mümkün içmem,şakaklarım zonkluyor sinirden.
Bedava  meditasyon derken tam delirdim...

Tam  o sırada o iki kişinden hemen yanımda oturanın  bana doğru bakarak’’Garsonnnn...Şefffff  bakarmısın ‘’lafı ile iyice zıvanadan çıktım..Sanki  şakaklarımdaki damarlar patlayacaktı kan basıncından...
Sakinnn  Kamil sakinnn diye telkin ettim kendimi sonra  büyük bir yudum aldım biradan..
Sonra da dua ettim arkadaşım bir an önce gelsin de başım belaya girmesin diye..
Ama  yine o ses ile irkildim....’’Garsonnnn...şeffffff’’ bu sefer  daha sert bir tondaydı ve bana bakarak
Değil de içeri kalabalığa bakarak seslendi  bu kez..Birbirlerine bakarak gülüştüler..
Anlam veremedim o an için.Tam bana yakın oturan yani burnumun dibin de olan adam..
karşında olan arkadaşına bakarak...
-Ne güzel  oğlum bir KÖRÜN GARSON ÇAĞIRMASI  ne yana dönersem herkes garson tabi bizi görürse dedi...Ben o an bir an için ayaklarımın yerden kesildiğini hissettim,gülüyordum o iki gözleri görmeyen kendi ile barışık adamlara ve daha çok kendime gülüyordum...

O an gözleri görmeyenin onlar mı yoksa ben mi olduğunu düşünürken ‘’Garsonnnnn’’geldi..
-Buyrun ne arzu edersiniz dedi gözleri görmeyen adamlara...
-Rakı dediler hep bir ağızdan gözleri görmeyen adamlar...
-Ama şişede daha rakınız var dedim onlara
-Görmedik  ki dediler gülerek....
İşte o an anlatılamaz,o duygu izah edilemez...
Bir kahkaha koptu Kadıköy Çarşısında iki görme engelli adam ve
Bakan ama baktığını göremeyen benim aramda.
İşte yine keyfim yerine gelmiş Kadıköy Çarşı beni yanıltmamıştı,hiçbir zaman yanıltmadığı gibi..
Kalktı iki görme engelli adam bana afiyet olsun diyerek..
Ben ise bakakaldım iki adam arkasından bakan ama göremeyen ancak gülen gözlerim ile . . . . .
İşte bu yüzden çok seviyorum Kadıköy Çarşıyı bazen görmesem bile..