Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Gönül Teli...
Aleks TataryanAleks Tataryan

Giden gitsin, sevgi hep kalır...

20 Kasım 2015, Cuma - 13:51
Ummadığın yalnızlığınla açarsan bir sabah gözlerini ve bir önceki gecenin kalabalığından eser kalmamışsa, hayatı bir sevda gibi yaşamak anlamsızlaşmışsa bir anda, yüreğin ağlarken bir diğeri gülebiliyorsa örneğin kendine sarılmak zorundaysan
ayakta kalabilmek için hoyratça yapmak istediğin tek şey bir çığlık savurmaksa, bir martı misali karanlığa, her şeye rağmen içindeki ateş parıldıyorsa hislerine dair...
Aç gözlerini..
Kimse günaydın demese de sana, aydınlık bir gün olacağını biliyorsun.
Belki bir rüyadır gördüklerin ya da yine hiç uyumamışsındır kim bilir.
Neye inanmak istiyorsan orda ol, kiminle olmak istiyorsan yanında dur.
Tüm bunların gerçek olma ihtimali mi, yoksa inadına yenilmek mi seni korkutan? Korkma...
Yalnızlıkta bir birliktelik sana senden yakın olan.
Yanılmak sadece bir satır onca sayfa arasında...
Varsa korkman gereken o da yalandan ibaret.
Yalan bir gün dost gibi çıkar karşına, bir sonraki zaman aşk olur, iyi niyetin arkasına saklanır umudun olur, kanına girer, yüreğinde dolaşır…
Sonra hiçbir şey olmamışcasına çeker gider.
Ama hep ruhuna bulaşır, içini kanatır.
Kanma…
Bırak elinden kimse tutmasın, kimse taşımasın yüreğinde.
Gerçeğe çevir yüzünü.
En acı gerçek en tatlı yalandan daha az yakar canını. Daha az acı verir gerçekten görebildiklerin. Göremediklerin değil midir aldatılışına sebep? Kendini neden kandırıyorsun öyleyse? Nasıl inanabiliyorsun bir yalanın seni sevebilme ihtimaline? Kendini sevdiğine inandırıp da çelişkiler yaşama ayrıca.
Her defasında aynı hata değil mi yaptığın?
Böyle devam edersen kalır mı dersin aşka inancın? İnanma…
Düşlerindir senin sınırın. Onlardan öteye geçme ve  kendinden başka hiç kimseye güvenme.
İnanç çoğu zaman yüreğinin bir köşesinde uykudadır. Zaman zaman uyandır onu, uyandır ki yaşamına anlam katsın. Ama sakın daim olmasın hayatında yoksa yeniden aldanmaya başlarsın…
Sevda dediğin beklemez, bekletilmez, zamanı olmaz…
O hep ayaktadır bir çınar misali, son nefesine kadar yıkılmaz.
Ama savurur çoğu kez, ayakta durmak için ona tutunursun yapabildiğince.
Ama yalnızsan yaşadığın sevdanın tam ortasında, bırak tutunma…
Bir süre sonra o da yabancılaşır nasıl olsa.
Gelip de geçmeyen, başlayıp da bitmeyen ne gördün ki şu hayatta.
Onun için boşver sevdana inat katıp, en azından kendine yabancılaşma…