Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Sevgi Parıltısı
Niver LazogluNiver Lazoglu

Gerek yok...

03 Mayıs 2012, Perşembe - 02:40

Hem söylemler aynı, hem duruşlar, hem öylesi anda kalanlar aynı ve hep aynı…
Samimiyetin arkasına saklı, samimiyetsizlikler, gidişlerde olabildiğine şeffaflığında dökülüyor satır satır…
Bugüne dek özde varolan, ama "seni severim, dostumsun' sözcüklerine sahte gülücüklere sığınan yalanlar…
Adam gibi duruşlardan haber yok...
Söz mü!

Dünde kaldı, bugüne taşınmayan…

Konuşmaların özden uzak, buluşulmayan gerçeğin arayışında, sıradan aktarımlar,

*Yine yanılmadım, yine bildim, yine ve yine* cümleleride artık bir sey ifade etmiyor…

Matematiğin değişmeyen sonuçları misali…İkinin ikiyle toplamını bilen için denklemin anlamsızlığı gibi…

Cümle kurmalarım,  okumadan yorum getiren beğenilere kocaman ünlem getirmem misali…

Dostu tanımlayanın, dostluktan bir haber ,yaşam çizgisinde bilgisizliğin ukala tavrında…

Değerine değer yükleyen boşboğaz tükenişlerin, kahkahalara sebebiyet veren cahil cesaretinde….

*işimi çok ciddiye alırım*  altını çizme gereği duyulan, alt yazısında  bunu beceremiyorumun belirtisindeki sunumun, onursuz duruşlarında…


Figuranın başrol oyuncularından, rol çalma girişiminde, efkarsız dünlerin dile gelmemiş boşluğunda alkış toplama merakında…

Egoya teslimiyetin,  çıkmazında, içi dışı birbiriyle hiç tanışmamışın….

Kendine ağır gelen mahalle ağzıyla tanımlamasında,

Sevginin samimiyetin, adam gibi duruşların altında ezilmenin büyük gafıyla, yalanını hayatın gerçeğiyle bahaneler sinsilesinde geçici zaferlerin ego tamirinde…


Kelimeleri kirletmenin gereksizliğinde….


Gerenk yok….Laf harcamaya...


Yürekte tutulmamış hiç bir sevgi taşımayan sevgi yoksunlarına….



Tanrım ışık olsun….