Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Eski Sandık
İmre Gaffaroğullarıİmre Gaffaroğulları

Düne güle güle...

30 Aralık 2013, Pazartesi - 16:36
Veda kelimesi bile çoğu zaman içimizi ürpetir ve çekiniriz  çoğumuz hem bu kelimeyi duymaktan hemde  kelimenin anlamını yerine getirmekden. Şimdilerde veda etmek basitleşmiş  hayatımızı kolaylaştırıyor sanki , üstümüzden yükler kalkıyor ve rahatlıyoruz.Düşünüyorum da  eskiden ne zordu vedalar; Örneğin ben hiç vedaları sevmedim, tüm yaşamım boyunca eski sevgiliye edileninden tutunda ,çok sevdiğiniz  şehirden ,ülkeden ,dostlarınızdan ayrılırken edilen vedalara kadar,hatta rahmetli annemin  vefatında bile veda edememiştim ki içimdeki en büyük uktedir geriyekalan.
Hayatımız  boyunca,iki dakika ile kaçıralan otobüse veda,gelmeyen sevgiliye veda,kaybedilen bir dosta vedalarla geçti  anlarımız.Örnekleri çoğalmak elbette mümkün ve herkesin hayatında mutlaka bir veda sahnesi vardır.
Şimdi gelelim asıl konuya tüm bu zorluklara rağmen,aslında zaman, zaman  vedaların o kadarda vahim vakalar olmadığını görmek lazım. Mesala biten bir yılın ardından ,özellikde geçmiş olan biraz da bizim istediğimiz gibi gitmedi ise, veda etmek keyifli bir süreç olabilir ve hemen yeni yılın gelmesini arzu eder ve hatta dört gözle bekleriz .
Bence hayatta yarım kalmış yada yarım bırakılmış olan herşeyin dışındaki vedalar ,sanırım o kadar da koymaz adama.Örneğin aldatılan bir genç kız için sevgilisine veda etmek acılıdır ve çoğu zaman bu durumun sadece kendinin başına geldiğini düşünerek kahreder dünyayı kendine; en azından bir süre.  Ama sonra fark ederki  ,kalanda değil asıl gidene koyar kaybettikleri,.. İşte  buyüzden de belkide gülümseyerek veda etmelidir o tür gidişlere.  Herzaman ,kaybettiğimiz bir yakınımızın ve dostumuzun ardından veda etmek gerçektende zordur, yetiştirilme tarzımızdan olsa gerek, günlerce haftalarca,bazen aylar ve yıllarca içimize oturur acısı, ve bir türlü veda edemeyiz kabullenmemeyiz bu ayrılığı. Ancak ne varki her son yeni bir başlangıç değilmidir?Belkide bu yönde empati yapmak gerek bu tür vedalara dair hayat ve yaşattıkları ile ; Evet artık eskisi gibi görüşmeyecek,paylaşım yapamıyacaksınız, ve  evet artık o kişiyi fiziksel olarak hissedemeyeceksiniz ama unutmayınki bizler insanız ve duygularımız ,hissiyatımızda en az dokunmak,koklamak,tadmak ve görmek,işitmek kadar önemli . Anılarımız  bizi mutlu kılar ,onlarla yaşatırız ,kayıpları ve eskiyi ve orada elbet er veya geç bir kavuşma umudu vardır.
Kazık yediğimiz insanlar ,kurumlar,kişiler yada insan görünümlü iki ayaklı yaratıklara da veda etmek gerekir  zaman,  zaman. Bırakın onları kendi minik  us larında ,dünyanın en akıllı  şeyi yapıp ,becerdiklerini saysınlar kendilerince,eskilerin  deyimi ile gün olur devran döner.
Eğer, inancınız ne olursa olsun, ilahi bir adalet duygusuna önem veriyorsanız  hayatınız da ,göreceksiniz ki bir gün o size hak ettiklerinizi ve kayıplarınızı geri verecektir.
Sanırım o zamana kadar bu yaratıklara da sıkı bir okkalı veda etmek gerekir.
Biliyorum  '' veda''  kelimesini  bu yazının içinde çok fazla tekrar ettim ancak önemi açışından dönüp baktığımda,hiç biryerine dokunmama kararı aldım tüm dostlarıma biten bu yılda herşey için teşekkür ederek veda ediyorum .Umarım 2014 vedasına da hepbirlikte sağlık,neşe ve mutluluk ve adalet içinde hepbirlikte ederiz saygılarımla
imre gaffaroğulları
21.12.2013