Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Doğal
Kamil TezgelKamil Tezgel

Dem vurmuş kelimeler...

04 Kasım 2014, Salı - 22:27
Bay alkolü takdimimdir, diyerek sallana, sallana masaya geldi. Sigaradan sararmış parmakları arasındaki rakı kadehini zorluk ile tutarken bile o hinzır gülüş yüzünden eksik olmadı.
Nerede başladığını bilmediği bir yolculuğun içine, nerede biteceğini bilerek girmiş gibiydi. Kuytu köşelerde kötü günler için sakladığı naftalin kokulu düşleri geldi aklına. Elindeki sigarasından çektiği her nefesi dışarı üflediginde, her sigarayı söndürüşünde saniye, saniye, dakika, dakika yaşantısını ve ömrünü söndürüyordu kül tablasının içinde '' .
Nadasa bıraktığı beynine yeni düşünceler ekmenin zamanı geldiğini anlamıştı.
Bu garip tutumundan dolayı arkadaşları ona ''Karanlıklar Prensi'' diye hitap eder, bu da onun çok hoşuna giderdi.
Ancak herkes onun hikayesi merak ederdi ama sormaya cesaret edemezdi.
Bazen de her gün koluna taktığı bozuk saate bakıp yattığı kanepeden kalkarak, acele ile eline aldığı hattı olmayan cep telefonundan günaydın mesajı yazar tekrar ortası çukurlasmış, minderleri pide gibi olmuş kanepeye uzanır ve uyumaya çalışırdı. Bir türlü alışamamıştı tek başına yaşamaya.
Bu yüzden de başucunda duran çatlak aynaya bakarak yalnızlığını giderir ve ayna ile konuşurdu. Sekiz tane karafatma besliyordu küçük bir saklama kabının içinde. Canı sıkıldıkça beslediği karafatmaları saklama kabından çıkartıyor ve sırtına kürdan saplıyordu. Sonra da kürdanları yakarak onları karanlıkta odanın içine salıyor ve seyrediyordu.
Ta ki karanlık oda aydınlanana ve hayallerinin arasında ki bir avuç yüzü ellerinde bulana kadar . . .