Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Sevgi Parıltısı
Niver LazogluNiver Lazoglu

Çokluğumda, yokluğumda...

11 Kasım 2012, Pazar - 09:52
Işık oldu ve aydınlandı...
Her karanlıkta fenerim gönlüm...
Uyutmayan gecelerde, günü ışıttı...
Göz damlacıklarında biriken acıtan sözlerde, griye dönüşlerde, yaman çelişkilerde, feryadın göğü delişlerinde, en dipte en üste...
Her şart ve koşulda, uzak yakın her yerde, her an her saniye...
İtmelerde, gitmelerde, övgülerde, sövgülerde...
Boz boranda, yazın çöl sıcağında,
Yok sayışlarda, var oluşlarda...
Tanımlarım, tanımsız kaldığında...
Susmalarımda
Konuşmalarımda
Gülümsemelerimde, ağlayışımda...
Vazgeçişlerimde...
İvmelerimde, molalarımda, yol alışlarımda, duruşlarımda...
Hükmedişlerde...
Sınandım, defalarca, yorgunluğum çok oldu...
Bıraktım gurur gömleğini, bıraktım benliğimi, bıraktım...
Küçüldüm, büyüdü gönlüm...
Har oldu yaktı, kül oldum savruldum
Çokluğumda yokluğumda...
Her türlü denemelerde, acemiliğimde...
Yük ettiğim, çıkmazları yol edişimde...
Terkedilişlerde,
Ses oldu seslendi...
*Vazgeçme ne gönlünden, ne sevginden*
Ayna oldu yansıdı...
*Bak gör dedi kendini ve yüreğini*
Kalem oldu yazdı...
*O hiç bitmez dedi hiç*
Gönülden gönüle köprü oldu bağlandı...
*O hiç kopmaz* dedi...
Sazın telinde nota oldu 
*yürektir yaşatan yürektir taşıyan yürektir sevgiyi sevgi yapan*...