Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Doğal
Kamil TezgelKamil Tezgel

Çay bardağında rakı...

03 Aralık 2012, Pazartesi - 23:09
Hava serin olsa da balkon son günlerini yaşıyor,bende elimde rakı ha balkon,ha salon deli dana gibi dolaşıyorum
Hatta volta atıyorum evin içinde..
Kızım ‘’baba yeter ama off otur artık’’ diye bana kızıyor.
Bense elimdeki mandalina kabuklarını dördüncü kattan aşağıdaki çöpe atıyorum can sıkıntısından..
Kediler bile bana bakıyor ‘’Yuh yaaa’’ der gibi.Alışıklar benden balık kafası atmama…
Tam bu sırada köşeden kağnıyı andıran gıcırrr,gıcırrrr bir tekerlek sesi ile çevreci çöp toplayıcı görünüyor..
Çevreci çöp toplayıcısı arkasında koca bir çuvaldan arabası ile geliyor çöp konteynerinin başına ve açıyor kapağı,sokuyor kafayı içeri yarı beline kadar, arkasına bile bakmadan işine yarayan ne varsa çuvalına atıyor pet şişe,plastik,kutu bira,...
Ama işte aksilik hay bin kunduz dedirtecek cinsten..
O koca demir kapak bir anda nasıl oluyorsa  kilidinden boşalıp kafasına düşüyor çevreci kardeşimin...

Önce umursamıyorum  ama,bakıyorum ki  diz çöktüğü yerden kalkmak bilmiyor..
Önce elindeki sarı eldiveni çıkarıyor,sonra elini kafasına götürüyor ve eline bakıyor.
Hemen iniyorum  yanına..kafa kan içinde belli çok canı yanıyor ..
Dur diyorum,sana tendürdiyot getireyim bekle beni,hemen çıkıyorum eve..
Ama evde ilk yardım için koca bir hiç var,ulan ne halt edicem diye söylenirken,
Rakımdan bir yudum daha çekiyorum ve balkondan aşağıya bakıyorum..

Oda yukarı bakıyor..
Göz göze geliyoruz  o an...
Kahretsin yaaa diyorum  rakımdan bir yudum daha alırken...
Sonra aklıma rakı geliyor al sana alkol..
Alıyorum çay bardağına rakıyı,pamukla beraber..
İniyorum  yanına hemen bir pansuman anason kokulu..
Sonuçta mikrop kırılsın,öyle yada böyle..O da abi ya..Allah senden razı olsun diyor..
Bende şerefe diyorum çay bardağının dibinde kalan rakıyı içerken ona..
Sonra bakıyor  bana bir tuhaf şekilde’’neden şerefe diyorsun’’ der gibi  ve kayboluyor gecenin karanlığında gıcırdayan tekerlekli arabası ile......
Bende arkasından bakıyorum onu anlamaya çalışıyorum,ama anlayamıyorum..
Onun da beni anlayamadığı gibi.
Çıkıyorum balkona oturuyorum sırtıma kalın bir şey alarak gecenin ayazında..
Belki de ilerleyen saatler de beni anlayan bir çevreci çöp toplayıcısı gelir ümidi ile…
Karışıyorum yine duble,duble ,gecenin karanlığında gecenin sessizliğine ve bir insana,bir iyilik yapmanın verdiği iç huzuru ile . . . .