Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Çemberin dışı
Cenk UrasCenk Uras

Çaldıkça, alışıyorum gibi...

09 Nisan 2013, Salı - 02:07
Kuş sesi çıkaran düdüğü çalmak bu kadar kolayken, mızıka çalmak bu kadar zor olmamalıydı”, diye düşünüyorum.
Ne yapsam olmuyor!..
Nefesimi iki içine bir dışına üflemeler, ayağımla tempo tutmalar, üflerken nefesi ayarlamalar..
Sinirden var gücümle üflüyorum. Yan binadaki perdeler bir açılıyor , bir kapanıyor..
Belki beğenmişlerdir bu güzel melodiyi..
Mızıka sesini duyan köpekler de havlamaya başladı. Bir yanda mızıka çalan adam, bir yanda köpekler..
Çaldıkça alışıyorum gibi. Bu defa anlamlı bir melodi çıktı ve içinde tanıdık tınılar da var sanki..
Perdeler yine açılıyor, yine kapanıyor.
Köpekler hep havlıyor. Ben ne kadar hızlı üflersem onlar o kadar çok havlıyor.
Köpek havlamalarını değil de, açılıp kapanan perdeleri sevmiyorum.