Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Cafe keyif
Cengiz PalaCengiz Pala

Biraz empati, lütfen!..

04 Nisan 2011, Pazartesi - 18:14
İşveren veya yönetici isek, çalışanın yerine kendimizi koyalım,’ işimden atılıyorum, kıdem tazminatım ve diğer haklarım ödenmiyor.’

‘Üniversite sınavlarına giriyorum, kitapçık, şifre derken hakkım yeniyor, hayatımın en önemli olayında darbe alıyorum.’

‘Kadınlığımı yaşamak istiyorum, sadece çocuk değil fikir üretmek, yaşama katkı sağlamak istiyorum, tacize uğruyor, şiddet görüyorum.’

Evdeki dostlarımız hayvanlar ‘ önce sevgi biraz da mama istiyoruz’ diye her saniye gözlerimizin içine bakıyor, onların yerine de düşünelim,

Sokakta yatan, bir dilim ekmeğe muhtaç, genç, ihtiyar korunmasız binlerce insanın yerine de koyalım birkaç dakika da ola…

Sayfalarca yazsak bitiremeyiz ama empati kurabilirsek eğer mutsuzlukları daha bir azaltır, insan olarak da hayata olan sorumluluğumuzu yerine getirmiş oluruz.

Bunu gerçekleştirmek zor ama imkansız değil, yeter ki bu yaşam tarzımız olsun. ‘’Empati kurmayı sevmem’’ diyen milletin vekili, işadamı, yönetici iseniz hem kendi hayatınızı zorlaştırmakta, hem de toplumdaki mutsuz insan sayısını artırmaktasınız, dolayısıyla da bu havuzun içinde debelenip durmaktayız…

Biraz tersini yapalım, etrafımızdaki insanların, canlıların yerine kendimizi koyalım. Yöneticiysek, biraz karşımızdakinin sorunlarını görmeye, çözmeye çalışalım, onlar gibi düşünelim. Vereceğimiz kararları onlarla tartışalım, paylaşalım. Sonuçları mutlaka şirket için de çalışanlar için de mükemmel olacaktır.

Aynı şey aile bireyleri için, evdeki dostlarımız için, sokaktaki vatandaş için, trafikte araç kullanan diğer sürücüler için diye devam eder. Birey olarak hayata olan sorumluluklarımızdan biri de, her canlının değerli olduğunu hatırlayalım, kendimize yapılmaması gereken davranışları bir başkasına reva görmeyelim. İşte o zaman hayat olduğundan daha anlamlı, daha bir yaşanılması kolay bir hale gelecektir.