Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Yakamoz
Cem Yalçın BayerCem Yalçın Bayer

Bir şans daha verselerdi!...

29 Ocak 2013, Salı - 01:05

Bir şans daha verseler bana çocukluğumdan. Özlemlerimin buram buram burnumda tüttüğü, sabahı iple çektiğimiz oyunlar için.

Bir şans daha verseler daha da doya doya oynasam çocukluğumu, sıkılmadan sıkkınlık duymadan ve korkmadan yakalasaydım düşlerimi. Hiç düşünemediğim hayal bile etmekte uzak olduğum dünyalara ulaşsaydı küçük yüreğim ve sınırsızca yok olsaydı gecenin alaca karanlığında. Bir peri gelseydi başımı okşasa ve beni bulutların ötesine taşısaydı.

Bir şans daha verselerdi büyümeseydim, büyümeyip her mutlu günümü tekrarlasaydı hayat. Sevmediğim ve neden gittiğini bilmediğim o liseye gitmeyeceğim ben diyebilseydi delikanlı yüreğim. Gözlerini içine bakmaktan korkmasaydım ilk aşkımın ve söyleyebilseydim sen benim ilk aşkımsın ve sessizce ekleseydim “ve son olacaksın”.

Bir şans daha verselerdi bana, ilk aşkımın ilk aşkım olmadığını ve son da olmayacağını anlasaydım. Herkesi memnun etmeye çalışmanın kendini mutsuz etmenin en garantili yolu olduğunu anlasaydım. Sınırlarımı kendimin koyduğumu ve o sınırlar için de nasıl boğulduğumu görebilseydim ve hepsini bir bir yıksaydım.

Bir şans daha verselerdi bana, dönüp bakmasaydım pişmanlıklarıma, hep önüme baksaydım geçmişin prangalarını bir bir kırarak. Yüreğimdeki tüm duygusal yükleri atıp derin bir nefes alabilseydim.

Bir şans daha verselerdi bana ve babama “çocuk uykuda sevilmez” uyanıkken sevilir ve sevdiğin her an hissettirilir diyebilseydim, anlatabilseydim, ne ev ne yiyecek ve ne elbisenin, tek besleyici ve önemli olanın sevgi olduğunu gözlerinin içine bakarak anlatsaydım.

Bir şans daha verselerdi bana baba olacağımı ilk duyduğumda ben buna hazır mıyım diye sorgulamaktansa, ne büyük bir mucize ile karşı karşıya olduğumu anlasaydım, endişelerden uzak.

Bir şans daha verselerdi bana, kızım yaptığı bir resmi benimle paylaşmaya çalıştığında işim var sonra bakarım diye savsaklamasaydım. Gözlerindeki pırıltının bir ömre bedel olduğunu fark etseydim ve o pırıltıyı hayal kırıklığına dönüştürmeseydim.

Bir şans daha verselerdi bana, yarın için endişelenmektense  o anları yaşasaydım, yarınların büyük yaratıcının garantörlüğünde olduğunu hissetseydim içim de zerre şüphe olmadan.


Bir şansa daha verselerdi bana, fark etseydim oyun ve oyunculardan oluşan hayatta herşeyin, herkesin bir rolü olduğunu, herkesin rolünün gereğini yerine getirdiğini idrak edip şükretmeyi öğrenseydim, yargılamadan kabullenseydim varlıklarını.

Bir şansa daha verselerdi bana, umudun hayatın kaynağı olduğunu, umutsuzluğun ruhu çürüttüğünü haykırsaydım çığlık çığlığa kendime ve herkese. Umutsuz hayatın meyvesiz ağaç gibi hiçbir işe yaramadığını fark etseydim.

Bir şans daha verselerdi bana daha bilinçli daha anlayarak kendimi yaşasaydım, varoluşumun sebebini anlayanlardan olabilseydim. 

Her an yeni bir şans veriyorlar bana, bize, size, sizlere. Geçmişe bakarak yaşanmıyor. “Bir şans daha verselerdiler” ile  yaşanmıyor hayat.

Yarın kaşan hayatımızın ilk günü ve verilen yeni bir şans, ne için istiyorsanız onu kullanın.

“Bir şans daha verselerdi bana ve bir şans daha vermelerine gerek olmadan yaşasaydım hayatımı.”