Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Gönül Teli...
Aleks TataryanAleks Tataryan

Bir kavşağa geldiysen...

19 Ağustos 2015, Çarşamba - 18:53
Zihin özgür kalınca beden kırılgan olur...
Seversin, saygı duyarsın...
Sonra bi bakarsın,  en yakının bu duygularını terketmiş.
Evet birsiniz ama gerçek yalnızlıgın sarışıdır.
Hep sizin verdiğiniz değerde ve sevgide karşılık bulacağınızı sanırsınız.  Gel gör ki durum aynı değildir.
Yeller esiyordur,  üşürsünüz, titrersiniz...
Nasıl böylle oldu...
Diye sorgularsınız, kendinizi ve yanıt öyle hemen gelmez...
Sarılmak istersiniz ama o artık yerinde değildir.
Korkabilirsiniz korkarlar, ama sizden değil herkes kendınden kendi geleceklerinden...
Neyin doğru neyin yalnış olduğu önemli değildir,  önemli olan güçtür, her daim güçlü olmaktır.
“Senden asla vazgeçmeyeceğim* diyenlerden, hiç kimse kalmayabilir yanınızda.
Atletler için ne derler bilirmisiniz?
Önce bacaklarını, sonra dizlerini, sonra paralarını ve arkadaşlarını kaybederler...
Acılardan yorulmuşsunuzdur, hatta tüm bildiklerinizi unutmuş, birçok hayat örneğine adapte olmuş olabilirsiniz...
Anı paylaşmayı dört gözle beklersiniz...
Lakin aynı heyecanı karşınızda bulamazsınız...
Bakışlar bildiğiniz bakışlar değildir...İfadeler değişmiştir, hatta herşey farklıdır.
Hiç bir şey eskisi gibi değildir...
Farkına varır ve susarsınız...
Kırılgan bir hal alırsınız kendi içinizde...
Kendinize olan güveniz sarsılır...
En yakınınız, artık bir yabancıdır hemde o kadar yakınken...
Gitsen gidemezsin...
Kalsan kalamazsın...
Garip ruh halleri sarmalar...
Konusmayı bile unuttuğunuzu görürsünüz, hiç kolay değildir karşınızda yeni doğmuş bir midilli vardır sanki..
Nasıl geçti o yıllar, daha dün gibi sandığınız ilişkiniz, öylesi tuhaf bir hal almıştır ki, küçük dilinizi yutarsınız...
Ustüne su içmekte olmaz seviyorsunuzdur çunkı.
alışmışsınızdır, sevilmek istersiniz.
Büyürken sevdiklerimizin eksik yanlarına merhem olmayı öğrenmiş olabilirsiniz...
Birbirini gerçekten sevenler, zor şartlarda, tartişmalarda eksik yanlarından saldırırsa...
Bu sağlıklı bir ilişki olmaz
Her iki taraf için de yorucu ve çirkin olur
Empati kurabilmek önemlidir...
Bazen karşındakinin ayakkabılarını giyeceksin, yoksa beraber yürüyemezsin...
Hep kendi açılarından bakanlar, çift olamazlar...
Garip olan çift iken tek olmak sanırım.
Zaten  insanın özü yalnızlık değilmidir.. Bu yüzden hep bir aranmaz mı kendine, hep bir arkadaş istenmez mi? Paylaşmak ister, anlatmak ister, sarılmak ister, güvenmek ister, hayat bir paradokstan ibaret...
Aşk diyorlar ya...
İşte ben ona arkadaşlık diyorum. Eğer çiftler aralarındaki savaşmayı  bıraksalar ya da bunları kabullenip bazen gülümseseler, arkadaş olabilirler...
Hayat arkadaşsız geçmez, mutlak paylaşım olmalıdır...
Yoksa niye yaşıyoruz ki..
Zaten kısa bir ömür de bir varsın bir yoksun...
Gurur duymak, onur duymak arasında ufak bır fark vardır...
Aynı delilikle, dehalık arasında olan fark gibi ince bir çizgi…
Ego yuksekse guru duyarsın dengelıysen onur dıyarsın.
Sevdiğinizle başbaşayken, daha dürüst davranabilir, birbirinize yanlışınızı, eksiğinizi söyleyebilirsiniz... Aslolan budur...
Ama başkalarının yanında biz olabilmek, çift olabilmek önemlidir...
Gerçekten sevenler böyle yaparlar...
Bunun için de kişinin önce kendini sevmesi gerekir.
Güç ve güveni dışarda arama, o içinde bir yerlerdedir..
Onu bulup çıkarmak gerekir...
En sevdiğin seni hayatından çıkarmaya çalışabilir, kalbinde kalsan bile. İlişkilerde ikinizinde yaşadığı hayattan haz almadığı zamanlar olabilir..
Hayaller suya düşmüş, ıslanmış olabilirler...
Olsun, sudan çıkartıp kurutabilirsiniz...
Bazı bildiklerinizi unutabilir, bazılarını saklayabilir, bazılarını yenisiyle değiştirebilirsiniz...
Ya da hiç bir sey yapmaz, suya karışmasını izleyebilirsiniz...Hayat sol elimizle yazı yazmak gibi olmuş olabilir anlam aynı görünebilir, hafızadaki görüntü yok olmuş, koy çok uzakta gorunebilir.
Bir kavşağa gelmiş durumdaysan, Kendinden sadece sen sorumlusun...
Yalnız ve tek başına yap seçimini, hayat bir tercihtir...