Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Şiirbaz
Fırat AltunyurtFırat Altunyurt

Bir ben bir de Salacak...

12 Aralık 2014, Cuma - 22:23
Bana kendi yalnızlığından bir  portre çiz deselerdi, kendimi eski Salacak İskelesi'nin kenarında, kim bilir hangi bankanın vakti zamanında oraya koymuş olduğu tahta bir bankta, iskeleye yanaşan son vapura sanki beklediği biri varmış gibi bakan kendimi hayal ederdim.
Ederdim etmesine ya, ne tahta banklar kaldı ne o iskele, sadece bekleme salonu var denizin 30 metre gerisinde, o da yerin 1 metre altında kalmış. Dernek deniliyor adına şimdilerde, yaz akşamları bir nebze olsun oturulası bir keyfi var, ama kışın yüzüne bakılacak gibi değil, o kadar zavallı ve kaderine küsmüş bir görüntüsü var ki, insanın önünden geçen asfaltı enlemesine yarıp, denize iskele uzatası geliyor. 
Yağmur var.. Boğazın karayelini arkasına alıp buz iğneleri gibi batıyor yüzüme damlalar. Eh, kolay değil, koskoca karayel. Benim arkamda olsa Çin ordusuna kafa tutardım.. Üşüdüm biliyor musun, sebebi ne bu esen karayel, ne de önüne kattığı bu deli yağmur. Üzerimde eksi bilmem kaç dereceye dayanıklı kar ceketi, ayağımda su geçirmez ayakkabılar.
İstanbul en güzel Salacak'tan izleniyor geceleri. Siyah bir tuvalin üzerine serpiştirilmiş sarı parlak noktalar, hepsi de yanıp sönen yıldızlar gibi. Ben yine de üşüdüm biliyor musun, dersin ki ölüm üşümesi. Ben üşüdüm yine, sadece sen yanımda yoksun diye. Bir ben, bir de Salacak, yalnızız bu gece.
12.12.2014