Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Sevgi Parıltısı
Niver LazogluNiver Lazoglu

Bir bardak dem, şekersiz...

24 Mart 2014, Pazartesi - 14:56
Bir çayı yudumlamak... Sohbetin keyfine dem katmak misali...Hazır bahar gelmişken, iklime...

Şiir tadında yazmalardan uzak, düz yazının en zoru döküleninde...
Dost aramaktan yorulmuş yüreğin dinlentilerinde,  “İhtiyaç duyulduğunda, kırılacak ilk kalp misali”  kendine yontulmuş kelimelerin şahlanışında...

Dertliyken, aranılındığında her kurulan cümle doğru... Ama gerisinin yalan olduğu düzenin içinde,  bir bardak daha doldurmanın “tavşan kanında” asileşmek...

“Algının” sorguya tabii tutuluşunda,  adam asmalar oynanıyor...Bir çizgi daha ve zafer parmakları tavan yapmakta...

Postuna söylemin, cihanı dolanışında,  ağız torba olsaydı büzülürdü, demenin nafile çağrışımında...

Kırmak en kolayı, tamiri mümkünsüzlüğün değer yüklemenin diz döveninde...

Herkes her daim haklı...

Haksızlık her zaman ki gibi çayı tek başına yudumlamanın kabulünde...

Niye böyle oluyor sorusunun en bilinir yanıtında...


“Bu kadar da iyi olunmaz ki* abesle iştigalin yaman çelişkisinde...


Tahta masanın ışık tutmuş, dem vurmuş çayın yudumunda....


Minnet bir kez daha,  dost kelimesini taşımak meğer ne zormuş, iyi olmak hesabının ödenmiş faturasında...

Bir bardak daha içilir, şekersiz...