Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Konuk Odası
Sosi CindoyanSosi Cindoyan

Babaya mektup...

16 Haziran 2012, Cumartesi - 19:41
Babacığım, Babalar Günü yaklaştı. Birbirimizden uzak kaldık, nitekim sen de beni yanında istemezsin bilirim ama ömrün o son noktasında umarım herkes hasret giderecek, ana, baba, kardeş, koca mevhumu olmayacak, bedenden, candan ve dünyadan kopmuş ruhlar yan yana gelecek, kötülüklerden, yalandan, riyadan uzak, huzur içinde kalacaklar.

Babalar Gününde tatlı yanağından öpemeyeceğim, sana hediye alamayacağım, sevdiğin yemekleri pişiremeyeceğim, bir duble rakını içemeyeceksin, “içme şu sigarayı” diyemeyeceğim. Oturup dertleşemeyeceğiz, zaten pek fazla da dertleşmezdik, biz bir bakışla birbirimizi anlardık değil mi baba? Bana “ Gel anlat, nasılsınız, nerelere gittin, ne yaptın, torunum nasıl, bak hele neler beceriyor, neler yapıyor” diyemeyeceksin. Yılın belirli bir günü dua etmemi istemiştin benden. Farkındasın değil mi, ben gün sayısını abarttım galiba.

Dünya değişti babacığım, deniz değişti, mevsimler değişti, değerler de değiştikçe insanlar geçimsiz, huzursuz oldular. Benim dünyam da değişti babacığım. Sen beni mutlu huzurlu yuvamda terk edip gittin. O yuva yok artık ama ben varım, biz varız. Bir sevgiydi, canımdan candı, uçup giden. Şimdi koruyucu meleğimiz oldu. Yıllar geçti, ben yaşadıklarımla baş başa kaldım, biliyorsun. Sen bilirsin. Torunun sevilen, beğenilen bir insan oldu ve dedesinin kuşlarını unutmadı. Her yaz senin sevdiğin bitkiler balkonumuzu süslüyor.

Bana çok büyük bir miras bıraktın babacığım. Ben sevmeyi senden öğrendim. Temiz yürekliliği, uyumlu olmayı, beklemeyi sabretmeyi sevmediğim halde, sabra sınır getirmeyi sen öğrettin bana ama keşke o kocaman yüreğindeki sevginin bir kısmını dostlarına dağıtıp da gitseydin. İnsanlar sevgisiz kaldılar baba.

Eh, işte! Beni sorarsan,  AKIL VAR, MANTIK VAR aklın durduğu yerde mantık fazla çalışıyor. GÖZ VAR, NİZAM VAR göz görüyor ama nizam şaştı.

Anlıyorsun değil mi baba? Dünya bu halde, ışıklar içinde kal, O yerde.