Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Doğal
Kamil TezgelKamil Tezgel

Ana yemek olmak...

09 Ocak 2013, Çarşamba - 19:59
Masada ki tabakta kalan son köfte...

Elde rakı kadehleri,güzel masa sohbet koyu idi o akşam..
Rakının suyla buluşup anason kokusunun buram buram ortalığı sardığı bir akşamdı.
Rahmetli Münir Nurettin Selçuk...Kalamış’ı söylüyordu yine..
Sofrada birbirinden güzel mezeler, haydari, lakerda, pilaki, beyaz peynir kavun vardı.
Vardı işte bir şeyler daha...
Ama sohbet de en az mezeler kadar güzeldi....

Aşk üzerine sevgi üzerine dostluk üzerine..
O mutlu güler yüzlü mezeler bile sanki mırıldanıyordu bir şeyler..
Pilaki hafiften,hafiften Haydari’ye şuh bakışlar atıyordu..
Lakerda ise olanca ağırlığını koymuştu masaya bir külhanbeyi edası ile..
Sanki bütün mezelere ilan-ı aşk ediyordu bıyıklarını burarak..

İşte tam bu arada koca bir servis tabağı içinde salına salına köfte geldi 
Masanın tam ortasına kuruldu....

Sanki üzerinden dalga dalga yayılan o koku misler gibi bir köfte kokusu değil de 
Pahalı bir Fransız parfümü idi..
Masada bir garip huzursuzluk kıskançlık baş göstermişti köfte gelince..
Masadaki diğer tüm mezeler çatal,çatal tüketilmekte idi..

Ve köfte hakkında hiç de hoş olmayan şeyler söyleniyordu..
Ama köfte bunları duydukça üzülüyordu...
Ancak dışlanmıştı bir kere..
O aslında diğer mezeleri çok seviyordu ama yapacak bir şeyi yoktu..
Nedeni ise ''Ana Yemek''olması idi.
 Ama sonu diğer mezelerden hep daha hüzünlü bitmekte idi..
Onu bilmiyordu ki diğer mezeler...

O masada ki tabakta kalan son köfte idi..
Herkesin rakısını bitirip, kahvesini yudumlarken onları seyreden son köfte idi o..

Bir anda yalnız başına kalıveriyordu, kimse onun ile ilgilenmiyor yüzüne bile bakmıyordu..
Sonra da garson gelip boş tabakları topluyor son ve yalnız başına kalan köfteyi de 
doğru çöpe atıyordu işe yaramaz bir kağıt parçası gibi..
İşte o an hüzün basıyordu köfteyi gözyaşlarını bile dökemiyordu...


Gerçek hayatta da hepimiz biraz yada çok her neyse 
‘’ Masada ki tabakta kalan son köfte’’değilmiyiz...?

Kimsenin dönüp bakmadığı,bir anda unuttuğu..
O kadar kalabalık içinde bir anda sopa gibi ortada bırakıldığınız 
Yada ortada kaldığınız 
Yada öyle hissettiğiniz olmuyor mu hiç..
Bana çok oluyor...
Ben çok son köfte olmuşumdur...
Ya siz sizler hiç
‘’ Masada ki tabakta kalan son köfte’’oldunuz mu..?