Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Sevgi Parıltısı
Niver LazogluNiver Lazoglu

Akılla yüreğe yetmiyor ki....

27 Kasım 2017, Pazartesi - 12:00
Kalem kağıda konuşuyor, bana suspus.
Yaman çelişkinin dik alası. 
Burnu yere düşse eğilip almayan ise yüreğini pervasızca sunuyor.
Alan var mı? diye sormadan
Olası mı? 
Akıl başta olsa, 
Yanıtı bilinen soru olur mu?
Ne istiyorsun, ne diliyorsun, diyecek oluyorum.
Öylece kalıyorum.
Düşselliğinde mi yazılanlar 
Tümevarım da çarpanların durumu misali hep bir bilinmeze bağlanıyor.
Hoca not verecek olsa, çoktan sıfırı alıp oturmuş olurum.
Ama duyguların aktarımda yavan cümleler kuramıyorum.
Verdim kalemi yüreğime, o kağıda döküyor  içini
Allahın selamını almayana, methiyeler düzüyor.
Deli desem hiç bir kaba sığmıyor
Olur olmadık kahkahalar büyütüyor
Dar alanda kısa paslaşmaların kelime savuranında
Sordun mu, sevmeye izin var mı? diye
İşte orda alıyorum kalemi yüreğin elinden.
Onun izni mi olurmuş, arkadaş
Seviyorum kime ne ki
Bazen bir düşü, bazen gökyüzünü, bazen suyu
Bazı bazı değil çoğunlukla benden öte olanı
Ama O’na sen de sev beni demiyorum ki. 
Sevsede sevmesede severim kim kilit vuracak ki gönlüme
Ha bu arada sevmede demiyorum, haddimi biliyorum.
Gönül, yine çekip alıyor, kalemi.
Sen sus, ben yazarım...