Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Sevgi Parıltısı
Niver LazogluNiver Lazoglu

Ağaca sesleniş...

15 Ocak 2014, Çarşamba - 10:55
Bir yaprak ki, savrulmuş öteden beri...
Dalda iken rüzgarın şamarından...
Yaşama tutunmuşluğunun ince bağında... "ha düştüm, ha düşecem"  korkusunun hışırtısında kaybolmuş...
Sonrası, yağmurun damlasında yere düşüşünde...
Renk soldurmuş...
Toprağa kaybolup yitmesine az kala, güneş ışığıyla buluşmanın
gec gelen tezahurunda...
Mevsim döngüsünde, sararmışlığını, yeşile ulaşımına imkansız bakışında tohup olup toprağa kök salışında...
Sonrası suyla buluşmanın can buluşunda...
Önce filiz, ardı sıra fidan olmuş... Uzamış, uzamış, boy atmış, kol kanat oluvermiş...

Derken yeşilin daldan fışkırmasıyla... Ağaç olmuş..

Evrenin öyküsel dokunuşlarda kimi zaman bir sığınak, kimi zaman bir gölge, kimi zaman esinti...
Ama köklü
İçselliğine ses verip dinlediğiniz oldu mu?
Gövdesine dokundunuz mu?
Kalın kabuğun ardındaki su gibi yapısını sezdiniz mi?
Çiçek verir diye beklediniz mi peki...
Ya da öylesi gün gelip onla bir olup aynı dilden konuştunuz mu hiç...
İçten içe konuşmalarınızda yanıt vermiştir o kocaman gövde,...
Değer vermenin karşılığında...
Sevgiyle sarmalamanın sevgiyle sarmanın sevgiyle duymanın gerekliğinde....
Yeşerdiğin de sarardığında da...
Ne soru, ne yanıt, öylesi bir oduna dönüşünü bilmenin acizliğinde...
Seviyorum yine de kaleme dönüşüyor ya kıyımda....