Sevgi ve ışıkla yazan kalemler...
Marangoz
Vural EnginVural Engin

Adı hüzündü...

20 Mayıs 2011, Cuma - 13:40
Gazzede nemli ve sıcak bir yaz sabahı,gece düşen fosfor bombasının her bir yana dağıttığı,parçalanmış cesetler arasında,sırtında yemenisine sarmaladığı üç aylık kızı ve sol elinde ise iki yaşındaki oğlu olan hafiften kambur kadın;yüzündeki çatlaklara biriken tere yapışan rüzgarın savurduğu kum tanelerini sağ eliyle silip,çamur gibi gözleriyle dört bir yana dağılmış cesetler arasında kocasınınkini arıyordu...Adı hüzündü..

* * *


Haydarpaşa garında,bir kızıl istanbul akşamında,gökte bulutların rengi iyice siyahlaştığı bir vakit, bir tren düdüğü,bir martının çığlığına karıştığı esnada kulübenin yanında,sekiz köşeli kasketi şakağındaki ak saçları örtmüş bir adam,önündeki tahta bavula yaslamış ellerini düşünüyordu...Adı hüzündü

* * *


Ayaklarında lastik ayakkabı,kahverengi yeleği,yakaları eskimiş yeşil gömleğiyle,dizlerinin üzerine çömelmiş ,ellerini bastonunun üzerinde kavuşturan seksen yaşlarındaki adam;torunun üflediği rüzgar gülünü seyredip,onbir yıl üzerine gördüğü oğlunu ve torununu almanyaya yolcu ederken,onları bir daha ne zaman görebileceğini düşünüyordu...Adı hüzündü...

* * *


Alnındaki tere uzun beyaz kıvırcık saçları yapışmış,bir nehir yatağı gibi çatlamış dudaklarını zabıtanın uzattığı suyla ıslatan,70 yaşlarındaki zayıf esmer adam,zabıtanın sorusu üzerine evinin numarasını hatırlamaya çalışan alzaymır hastası; eski bir matematik profösörüydü...Adı hüzündü..

v.e